บทที่ 146 หยิบโทรศัพท์ผิดเครื่อง!
ซ่งฉือไม่ได้ใส่ใจเลยว่าฟางอวี้จือจะเป็นอย่างไร
แผนเดิมของเธอคืออาศัยงานหมั้นครั้งนี้ทำให้จู้เยี่ยนเจิงรู้สึกผิดและสงสารเธอ ต่อให้ภายหลังเมิ่งหว่านกลับมารับตัวตนที่แท้จริงของตัวเองคืน จู้เยี่ยนเจิงก็คงเห็นแก่ความผูกพันและความเห็นใจที่มีต่อเธอ ไม่ถึงกับลงมือกำจัดเธอจนสิ้นซาก
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ความคืบหน้าเรื่องที่เมิ่งหว่านรู้ตัวตนที่แท้จริงกลับเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด สิ่งที่ซ่งฉือต้องทำตอนนี้คือหาวิธีอื่นมาประคองจู้เยี่ยนเจิงเอาไว้ก่อน
—ทำให้เขาวอกแวก จนไม่มีเวลาสนใจเรื่องของเมิ่งหว่าน คือวิธีที่ซ่งฉือนึกออกในตอนนี้
ดังนั้น เมื่อจู้เยี่ยนเจิงบอกว่าจะส่งฟางอวี้จือไปต่างประเทศ ซ่งฉือจึงไม่ได้สนใจสถานการณ์ของฟางอวี้จือ
—เธอสนใจแค่ว่างานหมั้นจะมีปัญหาหรือไม่ และจะดำเนินไปตามแผนได้หรือเปล่า
ดูจากตอนนี้แล้ว ฟางอวี้จือยังไม่รู้เรื่องที่จะต้องไปต่างประเทศ งานหมั้นจึงยังดำเนินต่อไปได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซ่งฉือก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เพียงแต่เพราะมัวคิดหาทางรับมือ เธอจึงไม่ทันสังเกตแววตาเย็นชาของชายหนุ่ม
แรงบีบตรงกระดูกข้อมือเพิ่มขึ้นฉับพลัน ซ่งฉือพลันหลุดจากภวังค์ ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม
ท่อนบนแนบอยู่กับบ่าของเขา เด็กสาวเบิกตากลมขึ้นเล็กน้อย แววตาไหววูบ “คุณอา?”
“ฉันบอกว่าจะส่งเขาไปต่างประเทศ แล้วเธอคิดว่าอย่างไร?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบพร่า เขาไม่ได้มองเธอ