ฉันติดตามคุณจู้มานานหลายปีแล้ว
ในความทรงจำของฉัน คุณจู้ไม่ใช่คนที่อ่อนโยนมีเมตตาอะไรนัก
เขาไม่ค่อยมีความอดทน และไม่คิดจะทำความเข้าใจหรือใส่ใจเรื่องส่วนตัวของคนอื่น
เพราะฉะนั้น วันนั้นเมื่อคุณจู้เอ่ยถามฉันว่า “ทำไมเธอถึงร้องไห้” ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
คุณหนูซ่งเป็นข้อยกเว้น
คงเป็นเพราะเธอเป็นลูกสาวของสหายร่วมรบที่ล่วงลับไปแล้ว คุณจู้จึงมอบความอดทนให้คุณหนูซ่งมากกว่าคนทั่วไป
คุณหนูซ่งไม่ใช่คนที่ได้คืบจะเอาศอก เธอไม่เคยนำความสัมพันธ์ “ไม่ธรรมดา” กับคุณจู้มาอวดอ้างหรือคุยโว
เธอดูสงบนิ่ง ว่าง่าย และถึงขั้นจงใจรักษาระยะห่างจากคุณจู้อย่างรู้ตัว
ช่วงนั้นเธอจึงคุยกับฉันมากกว่าคุยกับคุณจู้เสียอีก
เธอไม่เคยมองฉันเป็นคนรับใช้หรือลูกน้องเพียงเพราะฐานะของตัวเอง บางครั้งก็เล่าเรื่องกลุ้มใจให้ฉันฟัง แต่พูดเพียงพอประมาณ ราวกับเห็นฉันเป็นเพื่อนคนหนึ่ง
พอสนิทกันขึ้น คุณหนูซ่งก็บอกฉันว่า ที่จริงเธอมองคุณจู้เป็น “ผู้ใหญ่” ที่เหมือนพ่อ
เธอบอกว่าเพราะพ่อเสียไปแล้ว เธอจึงแทบไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาอยู่กับพ่อ ทุกครั้งที่เจอคุณจู้จึงรู้สึกทั้งสนิทใจและห่างเหิน
ฉันอดรู้สึกสงสารไม่ได้
คุณหนูซ่งอายุไล่เลี่ยกับฉัน แต่กลับเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเด็ก แม่ก็ไม่ได้อยู่ข้างกาย คิดดูแล้วคงเหงามาก
ต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างคุณจู้กับคุณหนูซ่งก็ใกล้ชิดกันขึ้น
เขาเห็นน้ำตาที่หางตาของคุณหนูซ่ง
บางครั้งเขาถามฉันว่า ทำไมเธอถึงร้องไห้อยู่เรื่อย
น้ำเสียงไม่ได้ฟังดูรำคาญ แต่คล้ายไม่เข้าใจและสงสัยมากกว่า
—ในสายตาคุณจู้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ช่วยเธอจัดการได้ทั้งนั้น เธอไม่จำเป็นต้องร้องไห้เลย
ฉันอธิบายให้คุณจู้ฟังว่า “คงเป็นเพราะคุณหนูซ่งไม่อยากรบกวนคุณค่ะ”