นิ้วโป้งลูบไล้ปลายนิ้วชี้
ห้องส่วนตัวสำหรับสมาชิกวีไอพีระดับสูงของเฟยซื่อ อินเตอร์เนชั่นแนล
เสียงดนตรีด้านนอกห้องดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก แต่พอปิดประตูลง กลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย
ภายในห้อง ชายหลายคนนั่งตัวตรงอย่างเคร่งขรึม ต่างก็ก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
พวกเขาล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่มีหน้ามีตาในนครหลวง ทว่าชื่อเสียงและฐานะเหล่านั้น เมื่อเทียบกับคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานแล้ว กลับไม่มีค่าให้พูดถึง
ทุกคนก้มหน้าต่ำ มีคนใจกล้าบางคนเงยหน้าขึ้นมองชายที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวหลักอย่างระมัดระวัง แล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ในที่สุดสุภาพบุรุษบนที่นั่งหลักก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “ผมคิดว่าทุกท่านคงเข้าใจความหมายของผมแล้ว”
น้ำเสียงเย็นชาและเรียบเฉยจนจับอารมณ์ไม่ได้แม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินชายหนุ่มพูด ทุกคนก็ราวกับได้รับการปลดปล่อย รีบพยักหน้าหงึก ๆ “เข้าใจแล้วครับ พวกเราเข้าใจแล้ว”
“ครับคุณจู้ พวกเราเข้าใจความหมายของคุณแล้ว”
“คุณจู้วางใจได้ครับ ทางด้านคุณผู้หญิง พวกเราจะคอยจับตาดูอย่างเข้มงวดแน่นอน”
ชายหนุ่มจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนก้มมองนาฬิกาข้อมือ
“ที่บ้านยังมีธุระ” เขาลุกขึ้นช้า ๆ พลางติดกระดุมเม็ดล่างของสูท “ทุกท่านตามสบาย”
เมื่อชายหนุ่มลุกขึ้น ทุกคนก็รีบลุกตาม กระทั่งมองส่งเขาออกจากห้องไปแล้ว หลายคนจึงค่อยถอนหายใจเฮือกใหญ่
พวกเขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง ราวกับหมดเรี่ยวแรง
ใครคนหนึ่งสะกิดคนข้าง ๆ แล้วลดเสียงลง “เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ ๆ ถึงจะควบคุมสนามแข่งรถกับการแข่งขันในนครหลวงล่ะ?”