“ช่วงนี้คุณพ่อก็พยายามตามหาลูกสาวแท้ ๆ อยู่ แต่ถึงอย่างนั้น คุณพ่อก็ยังอยากบอกลูก”
“คุณพ่อรักลูกมาก ต่อให้เราไม่มีสายเลือดเดียวกัน คุณพ่อก็รักลูกมาตลอด รักลูกเสมอ”
“ถ้าวันหนึ่งลูกรู้ชาติกำเนิดของตัวเอง ก็ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกังวล ลูกจะเป็นลูกของตระกูลซ่งตลอดไป ไม่มีใครไล่ลูกไปได้”
“อาฉือ บางทีพ่ออาจไม่ได้อยู่เห็นลูกเติบโต มีความรัก แต่งงาน และมีลูก แต่พ่อหวังว่าลูกจะมีความสุข”
“หนูน้อยอาฉือ พอเห็นลูกมีความสุข ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหน พ่อก็มีความสุขไปด้วย”
วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้
“หยด...”
“หยด...”
หยาดน้ำตาเม็ดโตตกกระทบพรม ซ่งฉือกำโทรศัพท์ไว้แน่น สะอื้นจนพูดไม่ออก
เธอช่างเลวร้าย คิดคำนวณทุกอย่าง และเห็นแก่ตัวอย่างน่ารังเกียจ
แต่คุณพ่อกลับบอกว่ารักเธอ
ที่แท้ตอนที่เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร เธอก็ได้รับความรักมาแล้ว
……
จู้เยี่ยนเจิงได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ
พอผลักประตูเข้ามา ก็เห็นเธอกำลังเช็ดน้ำตา คิ้วขมวดต่ำ แววตาฉายความหม่นหมองวูบหนึ่ง
เขาก้าวเข้าไปหา โอบเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มหน้าถาม “เป็นอะไรไป”
ซ่งฉือยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะเป็นฝ่ายโอบคอจู้เยี่ยนเจิง ซบหน้าลงกับอกเขา เสียงอู้อี้
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“แค่รู้สึกว่า...มีความสุขจัง”
--
ยาใหม่เริ่มนำมาใช้รักษาผู้ป่วย อาการป่วยของคุณปู่ก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
เพียงหนึ่งสัปดาห์ สุขภาพและเรี่ยวแรงของท่านก็ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน แม้แต่ร่างกายก็ดูแข็งแรงขึ้นมาก
ซ่งฉืออยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ตลอดหนึ่งสัปดาห์นั้น ส่วนจู้เยี่ยนเจิงก็รับส่งเธอด้วยรถอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง