บทที่ 90 “โทษคุณอาทั้งนั้น...”
ความอ่อนนุ่มทั่วทั้งร่างกับไอร้อนที่แผ่ซ่านจากลำคอ ทำให้จู้เยี่ยนเจิงเสียกระบวนไปชั่วขณะ
มือที่ประคองเอวซ่งฉือกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย พอได้ยินเสียงครางเจ็บแผ่วเบาของเธอ เขาจึงค่อยได้สติกลับคืนมา
อีกฟากของฉากกั้น ชายสองคนเริ่มพูดจาเหลวไหลหลังดื่มเหล้าไปหลายแก้ว
“นี่ ๆ ในบรรดาพนักงานหญิงที่มาทำกิจกรรมวันนี้ คนไหนสวยที่สุด?”
“ฮี่ ๆ ทีมโครงการใหม่มีเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาไม่ใช่เหรอ ชื่อ...ชื่ออะไรนะ...”
“ซ่ง...ซ่งฉือ?”
“ใช่ ๆ ซ่งฉือ! เด็กคนนั้นดูอายุไม่มาก หน้าตาก็ไม่เลว”
ชายทั้งสองหัวเราะอย่างรู้กันสองครั้ง
“เธอน่ะเหรอ ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเลขาหลิวหย่วนที่ถูกไล่ออกพูดว่า เหมือนจะมีสัมพันธ์กับผู้ช่วยหลินของบริษัทเรานะ...”
“อะไรนะ?” ชายอีกคนทำหน้าอึ้ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง “ก็จริง ถ้าไม่ได้มีสัมพันธ์กับคนข้างบน ผู้หญิงอย่างเธอจะเข้าจู้กรุ๊ปได้ยังไง?”
“...”
คำพูดหลังจากนั้นยิ่งฟังไม่ได้ศัพท์
ผิวน้ำไหวระริก ไอหมอกลอยกรุ่น สีหน้าของจู้เยี่ยนเจิงย่ำแย่ลง
แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญกว่าคือหญิงสาวที่ใบหน้าแดงก่ำและตัวร้อนผ่าว
“ไม่ไหวแล้วค่ะคุณอา...ไม่สบาย...”
น้ำเสียงของเธอนุ่มแผ่ว ราวกับรู้ว่าไม่ควรพูดเสียงดัง ทว่ากลับสั่นเครือเจือสะอื้น ฟังดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
จู้เยี่ยนเจิงกดคิ้วลงต่ำ เสียงแหบพร่า “กินอะไรเข้าไปหรือเปล่า?”
ถึงเวลาแบบนี้แล้ว จู้เยี่ยนเจิงยังคิดได้ไวขนาดนี้เลยเหรอ?