บทที่ 95 รอยแดง
ซ่งฉือ: “……”
หลี่อีสมกับเป็นคนแต่งงานแล้วจริง ๆ
ซ่งฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนและสงบนิ่งดังเช่นเคย “คุณอาทำงานโดยไม่เอาเรื่องส่วนตัวเข้ามาปะปนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พนักงานสองคนนั้นคงทำผิดจริง ๆ ละมั้งคะ”
หลี่อีได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
ก็จริง คนอย่างคุณจู้ที่ไม่แสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้า จะระบายความโกรธแค้นส่วนตัวใส่คนอื่นได้อย่างไรกัน
ต้องเป็นเธอที่คิดมากไปเองแน่ ๆ
ตั้งแต่เช้าวันนี้หลี่อีก็ไม่เห็นซ่งฉือแล้ว ยิ่งคุณจู้โมโหจนไล่พนักงานสองคนออกต่อหน้าทุกคน แถมตอนนี้ยังสั่งล้อมรีสอร์ตน้ำพุร้อนไว้ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ตอนนี้ตามหาซ่งฉือเจอแล้ว หลี่อีก็ถอนหายใจโล่งอก
“เอาละ กินมื้อเย็นหรือยัง ห้องอาหารบุฟเฟต์ยังเปิดอยู่นะ”
ซ่งฉือแทบไม่ได้กินอะไรเลยตลอดทั้งวัน
เธอส่ายหน้า “ยังเลยค่ะ”
“ไปกันเถอะ ฉันก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน ไปหาอะไรกินด้วยกัน”
“ได้ค่ะ”
ห้องอาหารบุฟเฟต์อยู่ชั้นหนึ่ง
ที่นี่มีอาหารให้เลือกหลากหลาย ทั้งอาหารตะวันตก อาหารจีน และอาหารญี่ปุ่น ครบครันทุกอย่าง
ซ่งฉือกินขนมหวานรสช็อกโกแลตไปสองชิ้นรองท้องก่อน จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
ขาทั้งสองข้างของเธอยังอ่อนแรงอยู่
ทั้งที่เธอกับจู้เยี่ยนเจิงยังไม่ได้ไปถึงขั้นสุดท้าย แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนหมดเรี่ยวแรงไปแล้ว
เธอรู้สึกได้ว่าตอนนั้นจู้เยี่ยนเจิงตั้งใจลงโทษเธอ
ทั้งแรง ความเร็ว และความลึกล้วนไม่เป็นไปตามใจเธอเลย
ทั้งปวดหน่วงทั้งตึงแน่น
หลังเติมเรี่ยวแรงเข้าไปบ้าง ในที่สุดซ่งฉือก็รู้สึกเหมือนฟื้นคืนชีพขึ้นมา เธอผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง