บทที่ 96 ฉันกับคุณจู้ก็แค่คนรู้จักกัน~
ซ่งฉือจะไม่เข้าใจความหมายของซ่งตงหลินได้อย่างไร
ในสายตาเขา ซ่งฉือเป็นเด็กดีว่าง่าย ควบคุมได้ง่าย ตอนนี้ฟางซื่อกับตระกูลซ่งตัดขาดความร่วมมือกัน วิธีที่ตรงที่สุดก็คือให้ซ่งฉือไปเป่าหูฟางอวี้จือ
ของที่แลกมาได้ด้วยร่างกายผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องเสียแรงหาวิธีอื่นให้ยุ่งยาก
ซ่งตงหลินกับซ่งซีเหอ สองคนนี้เห็นซ่งฉืออ่อนแอว่าง่ายมาตั้งแต่เด็ก
เธอไม่เคยกล้าขัดคำพูดของพวกเขา แถมยังทำตามคำสั่งราวกับเป็นราชโองการ
เป็นไปตามคาด เสียงหญิงสาวจากปลายสายสั่นเครือ «ฉันรู้แล้วค่ะ คุณอารอง ฉันจะไป»
พูดจบ สายก็ถูกตัด
ซ่งฉือวางสายแล้วเอนกายนอนบนเตียง สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
ที่จริงซ่งฉือไม่ได้เป็นเด็กดีรู้ความมาตั้งแต่เล็ก
ตอนที่เธอยังเด็กกว่านี้ พ่อยังอยู่ ส่วนคุณปู่ก็รักและเอ็นดูเธอมาก ซ่งฉือได้ฉายาว่า «แม่มารน้อย» ใครเห็นต่างก็ไม่กล้าเข้าไปหาเรื่อง
แต่หลังจากนั้น พ่อเสียชีวิต สุขภาพของคุณปู่ก็ทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ ขณะที่คุณอาทั้งสองของตระกูลซ่งจ้องตาเป็นมัน ช่วงนั้นซ่งฉือเจอ «อุบัติเหตุ» ไม่น้อย หลายครั้งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
ตอนที่ปีกยังไม่กล้าแข็ง การไปต่อกรกับคนแก่เจ้าเล่ห์ที่มีอำนาจหนุนหลังแน่นหนา ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาไข่ไปกระทบหิน
ซ่งฉือจึงเรียนรู้ที่จะทำตัวอ่อนแอ และยอมสละอำนาจบางส่วนที่ไม่สำคัญ เพื่อสนองความอยากได้อยากมีของทั้งสองคน
หลังจากนั้น ซ่งฉือก็กลายเป็น «เด็กสาวว่านอนสอนง่าย» ในปากของทุกคน