บทที่ 94 ความปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม
หนาว
หนาวจนเธอสั่นไม่หยุด
ข้อนิ้วซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
ความกระวนกระวายใจได้รับการปลอบประโลมจนพอใจ
ซ่งฉือได้ยินเสียงน้ำอีกชนิดหนึ่ง...ซึ่งถูกเสียงน้ำกลบเอาไว้
ซ่งฉือรู้ว่าชายหนุ่มกำลังโกรธ
มือข้างหนึ่งบีบเอวเธอไว้ ราวกับออกแรงเพียงนิดเดียวก็หักมันได้
เขาไม่พูดอะไร แม้แต่ลมหายใจก็ยังจงใจผ่อนให้ช้าลง
ที่จริงซ่งฉือชอบมือคู่นั้นของจู้เยี่ยนเจิงมาก
ตอนพบเขาครั้งแรก ซ่งฉือก็คิดแล้วว่า มือคู่นี้คงเหมาะกับการดีดเปียโนมาก
—แต่ตอนนี้ซ่งฉือเริ่มเสียใจขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
มันเรียวยาวเกินไป
จู้เยี่ยนเจิงใส่ใจเรื่องสุขอนามัยส่วนตัวมาก เล็บของเขาเรียบร้อยดูดีเหมือนเจ้าตัว ราวกับเป็นคนที่ไม่มีทางทำอะไรนอกลู่นอกทาง
“ไม่...”
หยาดน้ำตาคลออยู่ตรงหางตาของหญิงสาว ซ่งฉืออ้าปาก ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่กลับเปล่งออกมาได้เพียงเสียงเดียว ส่วนเสียงที่เหลือพลันแตกกระจายไป
สายน้ำเย็นเฉียบกระแทกลงบนร่างของซ่งฉือ
ความเย็นบนผิวกายกับความเย็นที่อยู่ข้างในนั้นไม่เหมือนกัน
“ไม่...ขอโทษ ขอโทษค่ะคุณอา...”
ข้อนิ้วทั้งสิบที่เกาะราวจับซีดขาวเพราะกำแน่น
เอวของซ่งฉือบอบบาง เธอเผลออยากหลบหนีโดยไม่รู้ตัว
แต่เพียงขยับหนีไปข้างหน้าเล็กน้อย
มือที่วางอยู่ตรงเอวก็ฉุดเธอกลับมาอย่างฉับพลัน
ราวกับหายนะถาโถม
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังดูคล้ายลมหายใจไม่สะดุดแม้แต่น้อย คิ้วตาคมคายเย็นชา ริมฝีปากบางเม้มแน่น