ห้องเก็บเสียงได้ดีมาก ซ่งฉือนอนอยู่ในห้องนอน จึงได้ยินเพียงเสียงแว่ว ๆ เท่านั้น
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำ น้ำเสียงเย็นชา
“นั่นเป็นเรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ทำตามกฎก็พอ ส่วนเรื่องอื่นฉันไม่สนใจ”
“……”
ตอนซ่งฉือเปิดประตูห้องนอนออกมา ก็เห็นจู้เยี่ยนเจิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มือหนึ่งจัดการเอกสาร อีกมือคุยโทรศัพท์
ชายหนุ่มเปลี่ยนมาสวมสูทสีเทาเข้ม เมื่อได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ
“เอาไว้แค่นี้ก่อน”
พูดจบ ชายหนุ่มก็วางสาย
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น สายตาหยุดอยู่บนร่างเธอ “ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว ซ่งฉือนอนหลับไปเต็ม ๆ หนึ่งวัน
เธอเกาแก้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย เสียงแหบพร่า “คุณ...”
พอพูดออกมาได้แค่คำว่า “คุณ” ซ่งฉือก็ไม่รู้แล้วว่าจะพูดอะไรต่อ
เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ ที่ไม่ใช่แบบของโรงแรม แต่เป็นชุดที่จู้เยี่ยนเจิงนำมาจากนครหลวง
ซ่งฉือยืนอยู่กลางห้องรับแขก มองชายหนุ่มตรงหน้า
เขาเดินมาข้างกายหญิงสาว ก่อนช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอก
จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โซฟา แล้วดึงซ่งฉือเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน
จู้เยี่ยนเจิงกำลังจัดการเอกสาร
เวลานี้เมื่อนั่งอยู่บนตักชายหนุ่ม ซ่งฉือจึงเห็นเนื้อหาในเอกสารที่เขากำลังอ่านอย่างชัดเจน
เป็นสัญญาโอนหุ้นของจู้กรุ๊ป
ซ่งฉือชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ผ่านไปพักใหญ่ “ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เซ็นเหรอ...”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที เพียงจัดเอกสารเหล่านั้นให้เรียบร้อย หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา แล้วยื่นให้ซ่งฉือ