มองแผ่นหลังของชายคนนั้นที่เดินจากไปอย่างสิ้นหวัง ราวกับร่างไร้วิญญาณ ซ่งฉือจึงหันกลับมามองจู้เยี่ยนเจิงที่ยืนอยู่ข้างกาย
“คุณจู้ ทำไมถึงเงียบมาตลอดเลยคะ?”
หญิงสาวใช้นิ้วจิ้มแขนชายหนุ่มเบา ๆ พลางถามพร้อมรอยยิ้ม
ชายหนุ่มหลุบตาลง แววตาเย็นชาแต่แฝงความอ่อนโยนทอดมองหญิงสาว
ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับโหดร้ายอย่างยิ่ง “พรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปต่างประเทศ”
ซ่งฉือชะงักไป ก่อนจะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “คุณอา คุณนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริง ๆ เลยนะคะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็เอียงศีรษะเล็กน้อยเลียนแบบท่าทางของเธอ “อืม งั้นผมก็เป็นคนไม่ดีสินะ”
ซ่งฉือ “……”
……
เมื่อกลับมาถึงเรือนเมฆาพักพิง พวกคนรับใช้ก็โผเข้ากอดซ่งฉือแล้วร้องไห้โฮทันทีที่เห็นเธอ
“คุณหนูซ่ง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้วค่ะ!”
“กลับมาแล้วก็ดี! กลับมาแล้วก็ดีจริง ๆ!”
“คุณหนูซ่งไม่รู้หรอกค่ะว่าช่วงที่คุณไม่อยู่หลายวันมานี้ พ่อครัวในคฤหาสน์ของเราหดหู่จนแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว!”
“คุณหนูซ่งทานข้าวหรือยังคะ เดี๋ยวฉันไปทำของว่างมื้อดึกให้!”
“คุณหนูซ่งเหนื่อยไหมคะ…”
“คุณหนูซ่ง…”
“คุณหนูซ่ง…”
เหล่าคนรับใช้ไม่ได้รังเกียจการกลับมาของซ่งฉือแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ทุกคนต่างดีใจและโล่งอก
หลังจากกล่าวขอบคุณพวกเธอแล้ว ซ่งฉือก็กลับไปจัดเสื้อผ้าในห้องพักแขกชั้นสาม
เกือบสองสัปดาห์ผ่านไป ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิมกับตอนที่เธอจากไป ตำแหน่งของข้าวของทุกชิ้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง