ไม่มีการเยาะเย้ยหรือแก้แค้นอย่างที่เธอจินตนาการไว้
ไม่มีความโกรธเกรี้ยวหรือความดุดัน
เขาบอกว่า อาฉือ เด็กดี
เขาบอกว่า กลับบ้านกับฉัน
แววตาสั่นไหววูบหนึ่ง ซ่งฉือเงยหน้าขึ้นฉับพลัน มองสบสายตาชายหนุ่มด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจ
ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและสงบนิ่ง ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบยามค่ำคืนฤดูหนาว มืดลึกจนหยั่งไม่ถึง
แต่ก็คล้ายมีแววหมายมั่นจับจ้อง ไม่ยอมละสายตา ราวกับไม่เปิดโอกาสให้หลบหนี
ซ่งฉือคิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป
เธอเบิกตากว้าง มองชายหนุ่มอย่างสงสัยและตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
ลมหนาวจากลอนดอนพัดผ่านชุดสูทของชายหนุ่ม บนหลังมือของเขามีรอยเลือดจาง ๆ เป็นรอยที่เกิดจากเศษกระจกรถยนต์ซึ่งแตกกระจายตอนชนกันเมื่อครู่บาดมือ
เธอเวียนหัวและลนลานอยู่ชั่วขณะ
หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
แต่ก็แค่ก้าวเดียว ชายหนุ่มตรงหน้าก้าวตามเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว
เธอได้ยินเสียงทุ้มใสที่ข่มกลั้นอารมณ์ของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ
“ไม่ต้องกลัว”
ดูเหมือนเขาคิดว่าเธอกลัวเขา คิดว่าเธอยังคงอยากหนีไป
ชายหนุ่มก้มศีรษะ ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า เส้นผมที่ปรกหน้าผากปลิวไสว เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลา
ชายหนุ่มตรงหน้าอายุมากกว่าเธอ 7 ปี
เขาใช้เวลานานมาก ทำให้เธอเคยชินกับการพึ่งพาเขา
ทำให้ทุกครั้งที่เจอปัญหาหรือความยุ่งยาก เธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาเคยบอกว่า ซ่งฉือ ฉันสอนเธอแล้ว
เวลาเจอปัญหา ต้องพูดว่าอะไร?
เขาเป็นคนสร้างกำแพงกั้นระหว่างคนทั้งคู่ขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง แล้วกลับพยายามใช้สองมือรองรับน้ำตาที่ร่วงหล่นของเธอ ให้เธอเหยียบไหล่เขาทะยานขึ้นไปสู่ที่สูง