แววตาของชายหนุ่มมืดหม่น เขาประคองเอวเธอไว้ ให้เธอนั่งบนตักเขาอย่างมั่นคง
เธอไม่ได้ตัวหนักเลย
หลังจากตั้งครรภ์ เขายังจ้างนักโภชนาการมาจัดอาหารให้เธอเป็นพิเศษ เธอถึงได้มีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้คิดว่าผู้หญิงจะต้องผอมเพรียวหรือน้ำหนักเบา เขาคิดว่าเธอสุขภาพดีก็ดูสวยแล้ว
มือของเขาที่วางอยู่ตรงท้องน้อยของเธอชะงักไปเล็กน้อย
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มโอบคลุมผิวกายเธอได้อย่างง่ายดาย เขาค่อย ๆ งอนิ้ว ก่อนจะเลื่อนมือลง
เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากหญิงสาว เอวอ่อนระทวย ร่างทั้งร่างซบลงบนไหล่ของเขา
แววตาชายหนุ่มมืดมัวสลับสว่าง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามว่า “จะลูบลูกคนไหนครับ?”
ปลายหูของซ่งฉือแดงระเรื่อ ปล่อยให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง น้ำหนักทั้งตัวทิ้งลงบนไหล่ของชายหนุ่ม
เธอหอบหายใจเบา ๆ มือข้างหนึ่งยังจับข้อมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาผละไป ทั้งยังบังคับให้เขาปรนนิบัติต่อ
“คุณอา…”
เธอเรียกเขาด้วยเสียงหวานอีกครั้ง แฝงความออดอ้อนเอาแต่ใจ หวังจะเอาตัวรอดไปได้
ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นนิดหนึ่งแล้วเอนแผ่นหลังพิงหมอนหัวเตียง เขาปรับท่านั่งของหญิงสาวบนตักให้เธอนั่งสบายขึ้น
หน้าท้องของเธอนูนขึ้นมาเล็กน้อย ทุกครั้งที่หายใจ ก็สัมผัสกล้ามท้องของเขาได้อย่างง่ายดาย
ปล่อยให้เธอจับมือเขาบังคับทิศทาง หญิงสาว “สั่ง” ให้ชายหนุ่มขยับอยู่สองสามครั้งก็เหนื่อยเสียแล้ว
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเม้มเข้าหากัน ก่อนจะเป็นฝ่ายคุมเกมแทน
ตั้งแต่ซ่งฉือเริ่มมีหน้าท้องให้เห็น เขาก็คอยช่วยทายาทาสำหรับลดรอยแตกลายให้เธออยู่เสมอ ต่อให้ตอนนี้ท้องนูนขึ้น ผิวบริเวณนั้นก็ยังเนียนละเอียด ไม่ทิ้งร่องรอยไว้