บทที่ 183 ขอแต่งงาน
ชุดนี้เดิมทีไม่ได้อยู่ในรายการชุดที่ซ่งฉือจะลอง
เพียงแต่ตอนเห็นเมิ่งหว่านกับฟางอวี้จือเดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก ราวกับซากศพเดินได้ ซ่งฉือก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตอนจู้เยี่ยนเจิงเห็นชุดนี้ เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็พยักหน้า “ลองดู”
ตอนนั้นชัด ๆ ว่าเขาเป็นคนพยักหน้า บอกว่าให้เธอ “ลองดู” ได้
แต่ตอนนี้
เมื่อชายหนุ่มเข้ามา ห้องลองเสื้อก็ยิ่งดูคับแคบลงไปอีก
ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งบดบังหญิงสาวไว้ใต้เงาของเขา
“ซ่งฉือ ลองอยู่ตรงนี้ก็พอ”
เขาพูดเช่นนั้น
หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เงยหน้าสบตาชายหนุ่ม ก่อนเอนตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย
จู้เยี่ยนเจิงกางแขนทั้งสองข้างออกนิด ๆ รับเธอไว้ได้อย่างมั่นคง
“ลองตรงนี้เหรอคะ คุณอาหมายความว่ายังไง?”
หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ฉันเปลี่ยนชุดในห้องลองเสร็จแล้ว ไม่ใช่ว่าต้องออกไปดูตอนใส่จริงเหรอคะ?”
ชายหนุ่มก้มมอง แขนทั้งสองข้างที่ประคองเธออยู่โอบเอวเธอไว้หลวม ๆ รอยยับของเสื้อเชิ้ตใต้สูทที่แขนสัมผัสเอวเว้าด้านข้างของหญิงสาวซึ่งเผยผิวผ่านช่องผ้าโปร่งได้อย่างง่ายดาย
เสื้อเชิ้ตบางเบา แม้มีผ้าคั่นอยู่ชั้นหนึ่ง แขนของเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มอุ่นปนเย็นตรงเอวด้านข้างของหญิงสาว
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนออกแรงกระชับแขน แล้วรวบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทั้งตัว