บทที่ 184 “ซ่งฉือ อย่ายั่วผมเลย”
เขามีสิทธิ์อะไรมากเรียกเธอว่า “อาฉือ”?
ทำไมเขาถึงเรียกเธอว่า “อาฉือ”?
ราวกับทั้งคู่เป็นคนรักที่สนิทสนมแนบแน่นจนไม่มีใครอยู่ในสายตา
—ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอสักหน่อย
ชายหนุ่มดันร่างหญิงสาวชิดกำแพงเย็นเฉียบ
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าของพนักงานบริการ หากกลั้นหายใจ ก็จะได้ยินชัดขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นฝ่ายเงยหน้ามองเธอ
แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำราวกับหุบเหวโคลนตมไร้ก้นบึ้ง หญิงสาวจ้องตาเขาแล้วเผลอกลืนน้ำลาย
เธอยังคงถูกเขากอดประคองไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
หากสังเกตให้ดี จะเห็นสีแดงจาง ๆ ที่ข้างแก้มของชายหนุ่มเลือนรางไม่ชัดนัก
—เป็นรอยลิปสติกเล็ก ๆ แทบมองไม่เห็น ซึ่งซ่งฉือประทับไว้ตอนจูบแก้มเขาต่อหน้าทั้งสองคนเมื่อครู่
สีสันแต้มอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม ชวนให้ดูงดงามขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องใบหน้าเธอไม่วอกแวก
แขนที่รองเอวหญิงสาวค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปวางบนแผ่นหลังของเธอ
แววตาหญิงสาวฉายความลนลานวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา อธิบายออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า “ตอนเด็ก ๆ เราก็เรียกกันแบบนี้มาตลอด”
จู้เยี่ยนเจิง: “……”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ไม่ได้ช่วยปลอบประโลมเขาเลย
สายตาของชายหนุ่มลึกล้ำ ความรู้สึกรุนแรงพลุ่งพล่านอยู่ในนั้น
เธอบอกว่าพวกเขาเรียกกันแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก
ช่วงวัยเด็กของเธอ เขาไม่ได้มีส่วนร่วมมากนัก
เวลาส่วนใหญ่เขาใช้ชีวิตอยู่ในเขตบ้านพักและโรงเรียนนายร้อย
แม้ภายหลังจะเข้ากองทัพ เขาก็คลุกคลีอยู่ในค่ายทหารและเขตทหารมาหลายปี จนกระทั่งหลังจากรู้จักกับซ่งเป่ยซาน เขาถึงได้ตามพี่ซ่งไปบ้านเก่าตระกูลซ่งอยู่หลายครั้ง