บทที่ 182 “เป็นผมเองที่ยั่วยวนเธอ”
ริมฝีปากนุ่มเย็นแตะลงบนใบหน้าของชายหนุ่มแผ่วเบา
สัมผัสหอมกรุ่นละมุนละไม ยิ่งนุ่มนวลกว่ากลีบดอกไม้เสียอีก
เดิมทีชายหนุ่มก้มตามองมือที่ซ่งฉือกำลังเล่นกับกระดุมข้อมือของเขา
ดังนั้นเมื่อจุมพิตที่แทบจะเรียกว่าจูบไม่ได้แตะลงมา แววตาของเขาก็ชะงักเล็กน้อย รูม่านตาหดลงนิดหนึ่ง
นิ้วโป้งไล้ผ่านปลายนิ้วชี้ แรงกดดูจะหนักไปสักหน่อย จนผิวซีดขาวผิดปกติ
เพียงชั่วอึดใจ เขาก็ปรับอารมณ์ได้ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาหยุดลงบนใบหน้าของหญิงสาว
หญิงสาวข้างกายดูไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองเพิ่งทำเรื่องใหญ่โตอะไร หลังจากจูบแก้มจู้เยี่ยนเจิงแล้ว เธอก็หันไปมองฟางอวี้จือที่อยู่ตรงหน้า พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย
มุมปากเผยรอยท้าทายอย่างไม่คิดปิดบัง เธอเห็นความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อในดวงตาของคนทั้งสองสมใจ
“ยังต้องให้ฉันพิสูจน์ต่ออีกไหม?”
เสียงของหญิงสาวนุ่มนวลว่าง่าย ดวงตาคู่ใสฉ่ำวาวสั่นไหวไร้เดียงสา
ฟางอวี้จือเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย สายตาที่มองคนทั้งสองเต็มไปด้วยความตะลึงและไม่อยากเชื่อ
“ซ่ง...ซ่งฉือ...”
เขาขยับปากเรียกชื่อซ่งฉือ แต่ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
สายตากวาดมองคนทั้งสองไปมา ทันใดนั้นฟางอวี้จือก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้
—ถ้าอย่างนั้น เสียงพวกนั้นในโทรศัพท์คืนฝนตกวันนั้นก็คือ...พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างนั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้นที่ซ่งฉือบอกว่าจะไม่ไปกับเขา ก็ไม่ได้กำลังงอน แต่เธอ...ไม่รักเขาแล้วจริง ๆ หรือ?