บทที่ 17 เขาเข้าใจเธอผิดไปแล้ว
ซ่งฉือได้ยินแล้ว
คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาของซ่งฉือก็พร้อมจะไหลลงมาแล้ว
“ซ่งฉือ” ฟางอวี้จือสั่งเสียงเย็นชา “รีบขอโทษทางมหาวิทยาลัยกับเมิ่งหว่านซะ เธอยังทำให้เรื่องน่าเกลียดไม่พออีกหรือไง?”
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ มองฟางอวี้จือตาไม่กะพริบ “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องขอโทษ”
ฟางอวี้จือยกมือขึ้นขยี้รอบดวงตาอย่างหงุดหงิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญและฉุนเฉียว “ซ่งฉือ อย่าทำอะไรเหลวไหลให้มันเกินขอบเขต เธอทำแบบนี้มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งเบื่อเธอ!”
“ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ขอโทษทุกคนซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเล่าเรื่องวันนี้ให้คุณปู่ซ่งฟังทุกอย่าง”
เขาใช้วิธีข่มขู่ที่คุ้นเคยอีกแล้ว
ฟางอวี้จือรู้ดีว่าซ่งกวงหนานมีความสำคัญต่อซ่งฉือมากเพียงใด
เมิ่งหว่านก้าวเข้ามาสองสามก้าว ดึงชายเสื้อของฟางอวี้จืออย่างระมัดระวัง น้ำเสียงอ่อนเบา “ไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้ค่ะ คุณหนูซ่งเธอ...แค่เผลอทำอะไรผิดไปชั่วครู่...”
“เมิ่งหว่าน ไม่ต้องขอร้องแทนเธออีกแล้ว ดูท่าทางตอนนี้สิ เหมือนรู้ตัวว่าผิดตรงไหนหรือไง!?”
ฟางอวี้จือจ้องซ่งฉือเขม็ง “ฉันจะพูดอีกครั้งนะ ซ่งฉือ ขอโทษ!”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกคนที่บ้านเธอเดี๋ยวนี้ ว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง!”
ขณะพูด ฟางอวี้จือก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
“ไม่ต้องลำบากหรอก”
ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดอีกครั้ง
ใครบางคนก้าวขายาวเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าสั้นกระชั้นที่เร่งรีบ
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ยืนอย่างสงบนิ่ง สีหน้าหล่อเหลาเย็นชาและห่างเหิน
มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสูทอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าเรียบเฉย “มีอะไรอยากพูดก็คุยกับผมได้เลยครับ คุณฟาง”