บทที่ 16: ทำไมประธานจู้ถึงมาด้วยตัวเองล่ะ?
เมิ่งหว่านทำท่าราวกับอยากยุติเรื่องนี้อย่างสันติ
ถ้าก่อนหน้านี้ซ่งฉือยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง ที่ตัวเองเป็นลูกสาวตัวปลอมและแย่งชิงชีวิตหรูหราในตระกูลเศรษฐีของเมิ่งหว่านไปนานกว่ายี่สิบปี—
ตอนนี้เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมากแล้ว
ในที่สุดเธอก็สามารถเป็น “ลูกสาวตัวปลอมตัวร้าย” ได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องเกรงใจใครอีก!
เมื่อได้ยินเมิ่งหว่านพูดเช่นนั้น เจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยก็หันไปถามซ่งฉือ “คุณซ่ง คุณคิดอย่างไรคะ?”
ซ่งฉือเลิกคิ้ว “ฉันยินดีให้ทางมหาวิทยาลัยตรวจสอบค่ะ จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ลอกเลียนวิทยานิพนธ์”
ท่าทีหนักแน่นของซ่งฉือทำให้เมิ่งหว่านเริ่มลนลานอย่างเห็นได้ชัด
ในความทรงจำของเธอ ไม่ว่าจะจากมุมมองของตัวเองหรือคำบรรยายของฟางอวี้จือ เมิ่งหว่านมักคิดว่าซ่งฉือเป็นเด็กสาวว่าง่าย ยอมคน และไม่เคยต่อต้านใคร
เธอ “หยิบยืม” เนื้อหาบางส่วนจากร่างแรกของซ่งฉือไปจริง ๆ แต่ก็แค่ทำเพื่อรักษาทุนการศึกษาอันดับหนึ่งของตัวเองเอาไว้เท่านั้น
เดิมทีเธอคิดว่าวันนี้มีคนมากันมากมายขนาดนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาก็ช่วยกันรับมือซ่งฉือด้วย ซ่งฉือน่าจะยอมกล้ำกลืนความเสียเปรียบนี้ไปเพราะแรงกดดัน ทั้งยังระมัดระวังตัว ไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย
—เธอไม่เคยคิดเลยว่าซ่งฉือจะขอให้ทางมหาวิทยาลัยตรวจสอบเรื่องนี้จนถึงที่สุด!
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยก็พยักหน้า “ได้ค่ะ พวกเราจะตรวจสอบเรื่องนี้ต่อไป ระหว่างนี้อาจต้องขอความร่วมมือจากทั้งสองท่าน”
เมิ่งหว่านกระตุกยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยจะเดินออกไปชั่วคราว เธอก็โทรหาฟางอวี้จือ