บทที่ 167 “ปรนนิบัติ” เธอ
สิ้นเสียงของเธอ สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบงัน
เมิ่งหว่านยังคงถือ ตะเกียบกลางคู่นั้นไว้ในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าดูแข็งค้างอยู่บ้าง แววตาเปี่ยมความกระตือรือร้นและเอาอกเอาใจ
จู้เยี่ยนเจิงหลุบตาลง สายตาไม่ได้มองไปทางเมิ่งหว่าน
“คนรับใช้ในบ้านไม่พอหรือไง?”
ชายหนุ่มเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงเย็นชาและสง่างาม
“เอ๊ะ?” เมิ่งหว่านชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดค้าง แววตาฉายความไม่เข้าใจและสับสนอยู่หลายส่วน
ซ่งกวงหนานเข้าใจความหมายของจู้เยี่ยนเจิง จึงกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “พอแล้ว เป็นเสี่ยวหว่านต่างหากที่ยืนกรานให้ฉันลองชิมฝีมือของเธอ”
สายตาของชายหนุ่มเลื่อนไปยังซ่งกวงหนาน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าพ่อซ่งไม่ถูกปากอาหารที่พ่อครัวทำ บอกผมได้เลยครับ”
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะมองเมิ่งหว่านสักครั้ง
มือที่กำลังคีบอาหารของเมิ่งหว่านหยุดชะงัก รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ แข็งค้าง ก่อนเลือนหายไป
จู้เยี่ยนเจิงวางตะเกียบลง แล้วเลื่อนจานอาหารไปด้านข้าง รวมถึงปูครึ่งตัวที่อยู่บนจานด้วย
“กินอิ่มแล้วเหรอ?” ซ่งกวงหนานถาม
จู้เยี่ยนเจิงพยักหน้า
ที่นั่งข้างซ่งฉือคือที่นั่งของจู้เยี่ยนเจิง
บนโต๊ะอาหารมีลิ้นจี่วางอยู่ เป็นผลไม้ที่กินเพื่อให้ปากสดชื่นและตัดเลี่ยน
จู้เยี่ยนเจิงแกะเปลือกลิ้นจี่ วางเนื้อผลใสฉ่ำลงในถ้วยกระเบื้องข้างมือ
ลิ้นจี่ลูกกลมอวบหลายลูกถูกแกะจนเต็มถ้วยกระเบื้องใบเล็กไปครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มเลื่อนลิ้นจี่ที่แกะแล้วมาตรงหน้าซ่งฉือ