บทที่ 166 เมิ่งหว่านเรียกเขาว่า «คุณอา»
รถกั๋วหลี่สีดำคันนั้นจอดอยู่หน้าคฤหาสน์เก่าของตระกูลซ่งอย่างเงียบเชียบ
ประตูรถค่อย ๆ เปิดออก ซ่งฉือเปลี่ยนมาสวมชุดตัดพิเศษสำหรับใส่ในชีวิตประจำวัน เรียบง่ายไม่สะดุดตา ก่อนก้าวลงจากรถ
เธอผลักประตูใหญ่แล้วก้าวเข้าไปในห้องรับแขก
เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ซ่งฉือก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากโซฟาที่อยู่ไม่ไกล
ฝีเท้าของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองตามเสียง
เมิ่งหว่านนั่งอยู่บนโซฟา ข้างกายคือซ่งกวงหนานผู้มีผมขาวแซม ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน ดูคล้ายกำลังพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
ไม่รู้ว่าเมิ่งหว่านพูดอะไร ทั้งคู่ถึงได้หัวเราะตามกัน ซ่งกวงหนานมองเมิ่งหว่านด้วยแววตาเปี่ยมความรักและสงสารอย่างปิดไม่มิด
—ก็จริง หลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองต้องลำบากอยู่ข้างนอกมาตั้งหลายปี หากเป็นเธอ บางทีเธอก็คงรู้สึกผิดและสงสารเช่นกัน
พ่อบ้านจ้าวยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าอ่านไม่ออก
เมื่อได้ยินเสียงทางนี้ เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แล้วเห็นซ่งฉือยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า
แววตาฉายความประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง พ่อบ้านจ้าวก้มศีรษะให้ซ่งฉือเล็กน้อย «คุณหนูกลับมาแล้วหรือครับ»
ทันทีที่พ่อบ้านจ้าวเอ่ยจบ เสียงพูดคุยของทั้งสองก็เงียบลง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหว่านเลือนหาย เธอมองตามสายตาของพ่อบ้านจ้าวไปยังโถงทางเข้า
ซ่งฉือยืนอยู่ตรงประตู รองเท้ายังไม่ได้เปลี่ยน ร่างบอบบางผอมเพรียว
พ่อบ้านจ้าวเดินเข้ามา หยิบรองเท้าแตะของซ่งฉือจากตู้รองเท้าแล้ววางไว้ข้างเท้าเธอ