หางตาของซ่งฉือเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
ชายหนุ่มประคองเอวเธอ ยกตัวเธอขึ้นสูงอีกนิด
เมื่อก้มหน้าลงมา ลมหายใจคลอเคลียกัน เธอก็เห็นดวงตาคู่นั้นที่แฝงแววคุกคามของเขา
ดวงตาสีหมึกคู่นั้นราวกับสัตว์ร้ายที่จับจ้องเหยื่อ แม้มือที่ประคองเอวเธอจะอ่อนโยนแผ่วเบา แต่แววตากลับดำมืดจนน่าหวั่นใจ
เขายังคงแต่งกายเรียบร้อยไร้ที่ติ
ส่วนเธอกลับเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
หากจะพูดถึงความแตกต่างระหว่างจู้เยี่ยนเจิงกับลูกน้อย ก็คงเป็นเขาที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง จึงไม่กัดเธอจนเจ็บ
แต่สิ่งที่มาแทนความเจ็บปวด คือความคันยุบยิบที่ยังไม่ลึกถึงข้างใน
ชายหนุ่มค่อย ๆ ทำทุกอย่างอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องใบหน้าของเธอ เห็นชัดว่าเขาเห็นหยาดน้ำตาตรงหางตาแล้ว
แต่กลับเพียงยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอ
โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอไป
ความคันแผ่กระจายออกไปช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ลามกว้างขึ้น ราวกับไม่คิดจะหยุด ซ่งฉือเม้มริมฝีปากบาง ๆ ก่อนเอนตัวเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอนตัวไปด้านหลัง หลบเธอได้อย่างพอดิบพอดี
ท่าทางผ่อนคลาย สบายอกสบายใจ
มุมปากของเขามีรอยเปื้อนจากเธออยู่เล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ “อาฉือ เป็นอะไรไป?”
ซ่งฉือเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วจู้เยี่ยนเจิงร้ายกาจกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก!
เอวของเธอนุ่มบาง มือที่วางอยู่ด้านหลังเอวเพียงข้างเดียวของชายหนุ่มก็โอบเอวคอดของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเลื่อนขึ้นช้า ๆ จนทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งผิว