บทที่ 111 “ฉันให้เวลาคุณสองนาที ลงมาข้างล่าง”
ฟางอวี้จือไม่เคยเห็นซ่งฉือในสภาพแบบนี้มาก่อน
เธอสวมชุดพนักงานเรียบร้อยทะมัดทะแมง สีหน้าท่าทางเอาแต่ใจ แววตาเยาะเย้ยแต่กลับดูไร้เดียงสา
นิสัยเหล่านี้เมื่ออยู่ในคนคนเดียวกัน ดูขัดแย้งกันอยู่บ้าง
แต่เมื่อนำมาอยู่บนตัวหญิงสาวตรงหน้า สีหน้าของเธอทั้งดื้อรั้นและเกรี้ยวกราด ทว่าคิ้วตากลับดูไร้เดียงสาและกระจ่างใส
ฟางอวี้จือมองเธอ เม้มริมฝีปากน้อย ๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เนิ่นนานผ่านไป
เขาหัวเราะหึเบา ๆ “ซ่งฉือ นี่เป็นวิธีใหม่ที่เพิ่งเรียนมาหรือไง?”
ฟางอวี้จือหรี่ตามองเธอ น้ำเสียงเจือกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ “ล่อให้ตายใจแล้วค่อยจับ หรืออะไรทำนองนั้น? ซ่งฉือ ช่วงนี้คุณมีลูกเล่นเยอะจริง ๆ”
ซ่งฉือรู้สึกว่าคนตรงหน้าเหมือนวัวตัวหนึ่ง
เธอสูดหายใจลึก แล้วบอกจุดประสงค์ที่มาวันนี้ “ฟางอวี้จือ เราถอนหมั้นกันเถอะ”
ฟางอวี้จือดื่มเหล้ามา กว่าจะย่อยประโยคนี้ได้ก็ใช้เวลานาน เขาค่อย ๆ เข้าใจขึ้นมา
เขากดคิ้วลง แล้วก้าวเข้าหาซ่งฉืออีกหลายก้าว “ซ่งฉือ คุณทำเกินไปแล้ว”
เกินไปจริง ๆ
ถึงจะเป็นการล่อให้เขาตายใจ ก็ไม่จำเป็นต้องเอาแต่พูดเรื่อง “ถอนหมั้น” อยู่ได้
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูท
เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังแผ่ว ๆ ในห้องชุดประธานาธิบดีอันเงียบสงัด ยิ่งทำให้บรรยากาศเย็นเยียบขึ้น
ฟางอวี้จือโยนเสื้อสูทลงบนโซฟาข้าง ๆ แล้วยกมือขยี้หางตา คิ้วขมวดแน่น “สิ่งที่คุณต้องการก็ได้ไปแล้ว ยังมีอะไรไม่พอใจอีก?”