บทที่ 112 “เขาแตะต้องตรงไหนของคุณ?”
รถราวิ่งขวักไขว่ แสงไฟยามค่ำคืนเริ่มสว่างไสว
เมื่อซ่งฉือได้ยินเสียงจู้เยี่ยนเจิงจากปลายสาย หัวใจของเธอก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ข้างกาย ซ่งฉือยังคงงัดมือของฟางอวี้จืออยู่
เธอออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ก็ได้ยินฟางอวี้จือสูดปากด้วยความเจ็บอีกครั้ง เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “ซ่งฉือ คุณ... คุณปล่อยมือ!”
เสียงนั้นลอดผ่านสัญญาณโทรศัพท์ไปไม่เบาไม่ดัง ชายที่อยู่อีกฟากจึงได้ยินชัดเจนเช่นกัน
“เหลืออีก 1 นาที 50 วินาที”
น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ฟังไม่ออกแม้แต่น้อยว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
ผ่านหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ซ่งฉือมองเห็นรถสีดำสนิทจอดอยู่ด้านล่าง
โรงแรมมีที่จอดรถเป็นสัดส่วน โดยทั่วไปแล้วไม่อนุญาตให้จอดรถหน้าโรงแรม
แต่รถคันนั้นจอดอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าพนักงานต้อนรับหรือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปไล่
รถสีดำสนิทดูราวกับจะกลืนหายไปในความมืด
เปลือกตาซ่งฉือกระตุกเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสั่นเครือเจือสะอื้น “คุณอา ฉัน...”
“1 นาที 45 วินาที”
คืนนี้จู้เยี่ยนเจิงมีความเย็นชาเฉียบขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
ซ่งฉือสูดหายใจลึก ก่อนกดวางสาย
เธอผลักฟางอวี้จือออกไปอย่างแรง ไม่สนใจใบหน้าซีดเผือดเพราะความหนาวของเขาอีก เก็บโทรศัพท์ขึ้นมา คว้าเสื้อคลุมบนโซฟาแล้วเดินออกไป
เมื่อเธอวิ่งเหยาะ ๆ มาถึงโถงโรงแรม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร