บทที่ 172 สงครามเย็น
เรือนเมฆาพักพิง ห้องรับรองแขกชั้นสาม
เสียงฝนพรำดังมาจากนอกประตู อากาศชื้นถูกกั้นไว้ด้านนอกหน้าต่าง
กระจกบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานเปียกชุ่มไปทั่ว
ชายหนุ่มถือผ้าขนหนูเปียกไว้ในมือ ค่อย ๆ เช็ดกระดูกนิ้ว
เขาเช็ดตั้งแต่กระดูกนิ้วทุกข้อไปจนถึงซอกนิ้ว นิ้วเรียวยาวขาวผ่องไร้ที่ติ เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นเล็กน้อย
— ตอนที่เขาอยู่กับเธอข้างนอก กัดรอยไว้ตรงลำคอเธอ เธอก็กัดกระดูกนิ้วที่เขาใช้หนีบปลายลิ้นของเธอไว้
บนเรียวนิ้วขาวผ่องมีรอยฟันจาง ๆ เป็นวง คล้ายแหวนวงงาม
ชาขิงถ้วยหนึ่งถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าซ่งฉือ
ซ่งฉือไม่ชอบดื่มชาขิง จู้เยี่ยนเจิงรู้ดีอยู่แล้ว
ราวกับเป็นการลงโทษ
ซ่งฉือรับแก้วน้ำจากมือชายหนุ่ม จิบไปหนึ่งคำเพื่อให้ริมฝีปากชุ่มชื้น
เวลานี้เธอนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง
เพราะขอบหน้าต่างเย็นเกินไป ชายหนุ่มจึงรองกระดาษไว้ใต้ตัวเธอสองสามแผ่น
— เป็นสัญญาที่เขายื่นให้เธอเมื่อครู่นี้
เธอบอกว่าไม่ต้องการ
«ลองคิดให้ดี หากเปลี่ยนใจเมื่อไร หลินเจี้ยนร่างสัญญาฉบับใหม่ให้ได้ทุกเมื่อ»
ดูเหมือนเขาจะยืนกรานแทบถึงขั้นหมกมุ่นที่จะยกหุ้นและอสังหาริมทรัพย์เหล่านั้นให้เธอ
ซ่งฉือกลอกตาเล็กน้อย ทว่ากลับก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร
«สองสามวันนี้ฉันว่าง» จู้เยี่ยนเจิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง «เราไปเลือกสถานที่จัดงานหมั้นด้วยกัน»
«พักผ่อนแต่หัวค่ำ»
พูดจบ จู้เยี่ยนเจิงก็หันหลังเดินจากไป
เสียงฟ้าร้องและฝนจากด้านนอกดังสนั่นจนแทบกลบทุกสิ่ง
สายฟ้าฟาดผ่าท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบงัน แสงเย็นเยียบสาดลงบนร่างซ่งฉือ