บทที่ 171 “ไสหัวไป”
ฟางอวี้จือขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดเพียงว่าจู้เยี่ยนเจิงลงโทษซ่งฉือเพราะเธอไม่ใช่คนของตระกูลซ่ง เพื่อทำให้เมิ่งหว่านพอใจ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของฟางอวี้จือก็ยิ่งหม่นลง เขาตะโกนใส่ปลายสายด้วยความเกรี้ยวกราด “จู้เยี่ยนเจิง ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”
“อย่าทำร้ายเธอ เธอไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วย!”
“ฉันจะพาเธอไป! ต่อไปฉันจะไม่ให้เธอมาอยู่ต่อหน้าคุณอีก!”
ปลายสายเงียบสนิท
หรือจะพูดให้ถูกคือมีเสียงอะไรบางอย่าง เพียงแต่เขาฟังไม่ชัด
ดูเหมือนผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นจากโทรศัพท์อีกครั้ง
“สิบนาที”
เป็นเสียงของจู้เยี่ยนเจิง
สิบนาทีอะไร?
ฟางอวี้จือขมวดคิ้ว ขยับปากหมายจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่เสียงที่ดังขึ้นก่อนเขากลับเป็นเสียงของหญิงสาวจากปลายสาย
“คุณอา จริง ๆ แล้วฉัน...”
ไม่ลงไปก็ได้...
แต่ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ใช่ว่าซ่งฉือไม่อยากลงไป
— หากแต่จู้เยี่ยนเจิงต้องการให้เธอลงไปข้างล่าง เพื่อพบฟางอวี้จือ
“ซ่งฉือ ซ่งฉือ อย่ากลัวนะ!”
“ฉันจะพาเธอไป! ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”
เขาเบิกตากว้าง เงยหน้ามองชั้นสามของคฤหาสน์หลังใหญ่
ม่านหน้าต่างปิดอยู่
แสงไฟในห้องนั้นดูสว่างจ้ากว่าห้องอื่น ๆ จนหากจ้องม่านอยู่ ก็พอจะเห็นเงาคนราง ๆ ภายในห้องได้
ไม่ได้มีแค่คนเดียว
เสียงจากปลายสายเงียบหายไปจนฟังไม่รู้เรื่องอีกต่อไป
ตรงบริเวณชั้นสามที่มีแสงไฟ ฟางอวี้จือเหมือนเห็นเงาคนหนึ่งขยับอยู่หลังม่าน ก่อนจะหายลับไปจากบริเวณที่มีแสงสว่าง
ส่วนฟางอวี้จือยังคงตะโกนต่อไป เพราะไม่ได้ยินเสียงจากโทรศัพท์
“ซ่งฉือ ตอนนี้เธออยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ใช่ไหม?”
“ฉันไปรับเธอตอนนี้เลยดีไหม?”
“บอกตำแหน่งมา ฉันจะไปรับ!”
ตรงหน้าฟางอวี้จือคือประตูบานมหึมา รูปทรงสง่างามและเคร่งขรึม
ประตูทั้งบานทำจากหินอ่อนสีขาวที่แข็งแกร่งและหนักอึ้ง แม้สายฝนจะซัดกระหน่ำลงบนประตู ก็ทิ้งไว้ได้เพียงรอยน้ำฝนเท่านั้น