บทที่ 132 “ถ้าเป็นซ่งฉือ คุณจะไม่พอใจหรือเปล่า?”
แสงจันทร์สาดส่องดุจสายน้ำ
เมื่อซ่งฉือเข้าไปในห้องนอน ก็ได้กลิ่นหอมของสนซีดาร์อันเป็นเอกลักษณ์จากตัวจู้เยี่ยนเจิง
ภายในห้องนอนมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดเข้ามาและกระจายอยู่ทั่วพื้น
ผ้าม่านไม่ได้ปิด
—ซ่งฉือจำได้ว่า ปกติเวลาจู้เยี่ยนเจิงพักผ่อน ในห้องจะเปิดไฟกลางคืนทิ้งไว้หนึ่งดวง แต่ปิดผ้าม่าน
แต่คืนนี้ ผ้าม่านของจู้เยี่ยนเจิงกลับไม่ได้ปิดลง
แสงสีเย็นส่องให้เห็นเค้าโครงของห้องอย่างเลือนราง
แสงจันทร์ช่วยเพิ่มความสว่างให้ห้องอันมืดสลัวขึ้นเล็กน้อย
—ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าคืนนี้จะมีใครมาหา
ห้องนอนของจู้เยี่ยนเจิงกว้างมาก เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็เห็นโซฟากับโต๊ะหนังสือ
เดินลึกเข้าไปอีกจะมีประตูซ่อนอยู่ เป็นบริเวณที่จู้เยี่ยนเจิงใช้พักผ่อน
เสียงทุ้มต่ำสงบนิ่งของชายหนุ่มดังมาจากด้านหลัง “นั่งบนโซฟา”
ซ่งฉือหันกลับไปมองจู้เยี่ยนเจิงที่อยู่ด้านหลัง
เขายังคงยืนอยู่ตรงบริเวณโถงทางเข้า สีหน้าอ่านไม่ออก มีเพียงแสงจันทร์สีเย็นที่ทออยู่ในดวงตา
ซ่งฉือขานรับอย่างว่าง่าย ก่อนเดินไปนั่งลงบนโซฟา
คราวนี้เธอจึงได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ซ่งฉือนั่งอยู่บนโซฟา ไม่นานชายหนุ่มก็เดินมาหาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
แววประหลาดใจฉายวาบในดวงตาของหญิงสาว เธอเอ่ยเรียกเสียงเบา “คุณอา...”
ชายหนุ่มก้มศีรษะและโน้มตัวลง ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องผ่าน เผยให้เห็นรูปร่างและเค้าโครงอันงดงามของเขา