บทที่ 131 คุณอา ฉันอยู่กับคุณสักพักได้ไหม
กลิ่นสนหิมะอันเย็นเยียบและคุ้นเคยปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ
แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียว ชายหนุ่มถอยหลังไปหลายก้าว เว้นระยะห่างจากซ่งฉือ
แสงสว่างที่จู่ ๆ ก็สาดเข้ามาทำให้ซ่งฉือตั้งตัวไม่ทัน เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะมองเงาร่างของจู้เยี่ยนเจิงที่เห็นเป็นเพียงเงาตัดกับแสง
ชายหนุ่มถอดเสื้อนอก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา
เขายืนอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากซ่งฉือสองก้าว โดยมีแสงส่องมาจากด้านหลัง พลางก้มตามองเธอ
ซ่งฉือเม้มปากยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวล “คุณอา”
จู้เยี่ยนเจิงขานรับด้วยน้ำเสียงที่อ่านอารมณ์ไม่ออก “อืม”
“ดึกขนาดนี้แล้ว คุณอายังไม่นอนอีกเหรอคะ?”
แววตาของชายหนุ่มลุ่มลึก “รอเธอกลับบ้านอยู่”
หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “ฉันก็ไม่ได้จำทางกลับบ้านไม่ได้นี่คะ!”
จู้เยี่ยนเจิงเพียงมองเธอ
ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มจึงเอ่ยช้า ๆ “รีบพักผ่อนเถอะ”
ซ่งฉือยิ้ม “คุณอาก็รีบพักผ่อนนะคะ”
พูดจบ ซ่งฉือก็หันหลังเตรียมเดินขึ้นชั้นบน
เธอเพิ่งก้าวขึ้นบันไดไปได้ไม่กี่ขั้น เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง “ซ่งฉือ”
ซ่งฉือหันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในห้องรับแขก
แสงโทนเย็นตกกระทบร่างเขา ราวกับคลุมด้วยผ้าบางสีหม่น
เพราะแสงส่องมาจากด้านหลัง จึงมองเห็นรูปร่างสมบูรณ์แบบของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน ไหล่กว้าง เอวสอบ สูงสง่า
“คะ? มีอะไรเหรอคะ คุณอา?”
จู้เยี่ยนเจิงเอ่ย “คืนนี้อาจไฟดับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉือก็เบิกตากว้าง แววตาฉายความตื่นตระหนกขึ้นมาหลังจากเพิ่งนึกได้ “ไฟดับเหรอคะ? ทำไมล่ะ?”