ซ่งฉือสะดุ้งเมื่อได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล เพราะเกี่ยวข้องกับคุณปู่ เธอจึงไม่มีเวลาฟังให้ชัดด้วยซ้ำว่าปลายสายพูดอะไร รีบเดินทางไปโรงพยาบาลทันที
จู้เยี่ยนเจิงสุขุมกว่าเธอมาก เขารู้ข่าวจากทางโรงพยาบาลล่วงหน้าแล้ว
“เนื่องจากสุขภาพของผู้สูงอายุซ่งกวงหนานยังแข็งแรงดี ผมจึงค่อนข้างแนะนำให้ไปรับการรักษาที่ต่างประเทศ โอกาสฟื้นตัวมีสูงครับ”
แพทย์ยิ้มอย่างอ่อนโยนและมีเมตตา “แน่นอนครับ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับความต้องการของครอบครัว เพราะการรักษาครั้งนี้อาจใช้เวลานานพอสมควร”
หลังได้ฟังคำอธิบายจากแพทย์ สีหน้าของซ่งฉือก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
เมื่อได้ยินแพทย์พูดเช่นนี้ น้ำเสียงของซ่งฉือก็อ่อนลงเล็กน้อย “คุณหมอคะ ถ้าประเมินแบบระมัดระวังที่สุด ต้องรักษานานแค่ไหนคะ?”
“อย่างน้อยก็สองเดือนครับ” แพทย์ยิ้ม “ทางครอบครัวลองปรึกษากันก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้ครับ”
“ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ”
มุมปากของซ่งฉือยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เป็นข่าวดีจริง ๆ!
แพทย์โบกมือแล้วเดินจากไปก่อน เหลือเพียงซ่งฉือกับจู้เยี่ยนเจิงอยู่หน้าห้องตรวจ
“เป็นยังไงบ้าง คุณคิดว่ายังไง?” จู้เยี่ยนเจิงถามซ่งฉือ
“ต้องไปอยู่แล้วค่ะ!” ซ่งฉือมองจู้เยี่ยนเจิงด้วยดวงตาเป็นประกาย “การรักษาของคุณปู่สำคัญที่สุด”
จู้เยี่ยนเจิงพยักหน้า เขาเคารพการตัดสินใจของซ่งฉือ และเห็นว่าการไปรักษาตัวที่ต่างประเทศเป็นเรื่องดี
“ไปเยี่ยมคุณลุงซ่งกันก่อนเถอะ”
“ค่ะ”
ทั้งสองมาถึงห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว ช่วงนี้ยาออกฤทธิ์ได้ดีมาก ซ่งกวงหนานจึงมีสภาพจิตใจสดชื่นไม่น้อย