บทที่ 152 เราอยู่ด้วยกันแล้ว
บันไดหนีไฟมืดสลัว แทบไม่มีแสงส่องเข้ามา
ซ่งฉือยืนหันหลังให้ทางขึ้นบันได เงยหน้ามองโจวเจี๋ยตรงหน้า แล้วเอ่ยย้ำทีละคำ
“ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”
เสียงของหญิงสาวก้องสะท้อนอยู่ในบันไดหนีไฟอันว่างเปล่า ยืดยาวไม่รู้จบ
โจวเจี๋ยเบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองซ่งฉือ
ผ่านไปเนิ่นนาน
“ฉัน...ฉันรู้ ก่อนหน้านี้เธอชอบทายาทของฟางซื่อมาตลอด แต่ซ่งฉือ...”
“ไม่ใช่เขา” ซ่งฉือรีบแย้งอย่างจริงจังก่อนโจวเจี๋ยจะพูดจบ “คนที่ฉันชอบไม่ใช่เขา”
โจวเจี๋ยอ้าปากค้างอยู่นาน กว่าจะได้ยินเสียงตัวเอง
“คนที่เธอพูดถึง...คือคนที่ฉันเห็นเคสโทรศัพท์ของเธอในห้องประชุมวันนี้เหรอ...”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากเบา ๆ น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา ทว่ามากพอให้คนที่ควรได้ยินได้ยิน “เคสโทรศัพท์นั่นไม่ใช่ของที่เขาให้ฉัน แต่เป็นโทรศัพท์ของเขา”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง “เราหยิบโทรศัพท์สลับกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเจี๋ยก็เบิกตากว้าง น้ำเสียงเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย
“ตอนนี้พวกเธอ...อยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากเบา ๆ น้ำเสียงจริงจัง “ใช่ เราอยู่ด้วยกันแล้ว”
“ฉันชอบเขา”
……
หลังส่งโจวเจี๋ยกลับ ซ่งฉือก็หันหลังไป
แต่ไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้น
ซ่งฉือเลิกคิ้ว ยกมุมปากขึ้น ก่อนเดินออกจากบันไดหนีไฟ แล้วเหลือบมองโต๊ะทำงานของตัวเอง
—เสื้อคลุมถูกเอาไปแล้ว
โทรศัพท์สั่นขึ้นพอดี
ซ่งฉือกดเปิดดู เป็นข้อความที่จู้เยี่ยนเจิงส่งมา