บทที่ 151 ฉันมีคนที่ชอบแล้ว
เบอร์แปลกหน้าเหรอ?
ซ่งฉือมองข้อความนั้น เพียงครุ่นคิดครู่เดียวก็พอจะเดาคำตอบได้
เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมา ข้อความใหม่ก็ส่งเข้ามา
【เบอร์แปลกหน้า】: ผมโจวเจี๋ย ขอโทษนะ เพราะคุณบล็อกช่องทางติดต่อบนแพลตฟอร์มโซเชียลไปแล้ว ผมเลยทำได้แค่ส่งข้อความมาอธิบายให้ฟัง
【เบอร์แปลกหน้า】: ซ่งฉือ ขอโทษจริง ๆ ที่ผมพูดตรงเกินไปจนทำให้คุณตกใจ วันนี้ตอนเที่ยงพอจะให้เวลาผมสักหน่อยได้ไหม ผมอยากคุยกับคุณให้ดี
เฮอะ
ซ่งฉือรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
เธอไม่ค่อยชอบคนประเภทที่ตามตื๊อไม่เลิก เพราะจะทำให้ความเกรงใจที่ยังเหลืออยู่ระหว่างกันหมดลงในที่สุด
ก่อนหน้านี้เธอก็พอจะรู้สึกได้ว่าโจวเจี๋ยปฏิบัติต่อเธอไม่เหมือนคนอื่น แต่เพราะเขาไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ เธอจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้
เธอก็มีความคิดที่จะใช้ประโยชน์จากเขาจริง ๆ แต่ซ่งฉือไม่รู้สึกผิดกับเรื่องนี้
ถึงจะไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ แต่ก่อนหน้านี้ซ่งฉือก็ใบ้ให้โจวเจี๋ยหลายครั้งแล้วว่าเธอไม่ได้คิดจะพิจารณาเรื่องพวกนี้
เธอเชื่อว่าโจวเจี๋ยเข้าใจความหมายของเธอ แต่เขาก็ยังคอยอยู่ข้าง ๆ ทำให้ซ่งฉือรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
เขาเป็นฝ่ายเข้ามาหาเธอเอง ซ่งฉือจึงไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ใช้ประโยชน์จากเขา
ซ่งฉือพิมพ์ข้อความตอบกลับ
【ซ่งฉือ】: ได้ ฉันก็มีเรื่องอยากพูดกับคุณเหมือนกัน
--
พอถึงเที่ยงวันทำงานก็ใกล้จบลง
หลี่อีเดินมาหาซ่งฉือ เคาะโต๊ะเธอเบา ๆ แล้วถามว่า “ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันไหม?”