บทที่ 153 สติกเกอร์ของฉัน
【หลินเจี้ยน】: เอ๊ะ? คุณหนูซ่งถามแบบนี้ได้ยังไงครับ?
【หลินเจี้ยน】: นอกจากคนสนิทไม่กี่คนแล้ว ไม่มีใครรู้ช่องทางติดต่อของคุณจู้เลยครับ เมิ่งหว่านไม่มีทางติดต่อคุณจู้ข้ามขั้นได้หรอก
ซ่งฉืออ่านข้อความที่หลินเจี้ยนส่งมา พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
【ซ่งฉือ】: ฮิ ๆ งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว~
【ซ่งฉือ】: （แมวน้อยเต้นระบำ.jpg）
【หลินเจี้ยน】: คุณหนูซ่ง ผมขอถามอะไรที่อาจจะเสียมารยาทหน่อยได้ไหมครับ... ทำไมคุณถึงอยากถามเรื่องคุณจู้กับเมิ่งหว่านล่ะครับ?
【ซ่งฉือ】: คราวก่อนที่ห้องทำงานในโรงเรียน เมิ่งหว่านเรียกเขาว่าคุณอาอยู่ตลอด คุณอาก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่นา
【ซ่งฉือ】: บางทีคุณอาอาจสงสารเด็กเรียนเก่งแต่ยากจน เลยดูแลเธอเป็นพิเศษก็ได้
น้ำเสียงเจือความหึงหวงแบบสาวน้อยอยู่เล็กน้อย สื่อความไม่พอใจออกมาได้อย่างพอดิบพอดี
อีกด้านหนึ่งของหน้าต่างแชต
“อีกฝ่ายกำลังพิมพ์...”
ผ่านไปครู่ใหญ่
【หลินเจี้ยน】: ที่ไม่ปฏิเสธก็เพราะกำลังมองคุณอยู่ครับ ตอนนั้นคุณกำลังโกรธ
【หลินเจี้ยน】: ไม่ได้สงสารเด็กเรียนเก่งแต่ยากจน และไม่ได้ดูแลเธอเป็นพิเศษครับ
【หลินเจี้ยน】: ไม่ใช่ว่าผมไม่มีเมตตานะครับ ผมจัดตั้งโครงการการกุศลมาโดยตลอด และช่วยเหลือนักเรียนยากจนเป็นประจำ
คนที่ตอบคือจู้เยี่ยนเจิง
ซ่งฉือยกมุมปากยิ้มน้อย ๆ แววตาฉายประกายยินดีที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน
【ซ่งฉือ】: !! คุณอา แอบดูฉันคุยกับผู้ช่วยหลินทำไมคะ?
【หลินเจี้ยน】: ไม่ได้แอบดูครับ
หยุดไปไม่กี่วินาที ข้อความก็ถูกส่งมาอีกครั้ง