บทที่ 165 “คุณอา ช่วยฉันหน่อย…”
แววตาของหญิงสาวไหววูบ เจือความสับสนและตื่นตระหนกอยู่หลายส่วน
เธออ้าปาก แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเรียกเขาว่าอะไร จึงกำผ้าห่มในมือแน่นขึ้น
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้พูดอะไร เขาเดินมาหยุดตรงหน้าซ่งฉือ ก้มตาลงเล็กน้อย สายตาทอดมองรอยบนลำคอและไหปลาร้าของเธอ รอยเหล่านั้นคล้ายกำลังแผ่ขยายอย่างชวนให้คิด
ผิวขาวเนียนไร้ตำหนิถูกแต่งแต้มด้วยรอยเหล่านั้นอย่างไร้เหตุผล จนดูยั่วยวนอยู่หลายส่วน
ในมือเขายังถือขวดยาอยู่
ผ่านไปครู่ใหญ่ ชายหนุ่มก็ก้มตัวลง คุกเข่าข้างเตียงของเธอ
แววตาซ่งฉือไหววูบ เธอมองชายหนุ่มข้างกายอย่างหวาดหวั่นและตกตะลึง
“ทายา”
เขาพูดพลางเปิดขวดยาในมือ แล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
เขาใช้ปลายนิ้วแตะยาขึ้นมา คลึงเบา ๆ ให้อุ่นจนเนื้อยาเริ่มละลาย จากนั้นจู้เยี่ยนเจิงก็มองซ่งฉือด้วยสายตาเย็นชาและสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์แม้แต่น้อย
— ชายตรงหน้าแตกต่างจากคนที่กดเธอแนบกำแพงเมื่อกลางวันราวกับเป็นคนละคน
ซ่งฉือเม้มริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ “ฉันทาเองได้ค่ะ”
ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัว
เธอพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบขวดยาบนโต๊ะด้วยตัวเอง
จู้เยี่ยนเจิงเลื่อนขวดยาออกไป ซ่งฉือจึงคว้าได้เพียงอากาศ
ชายหนุ่มยังคงมองเธอด้วยสายตาสงบนิ่ง ไม่ได้เอ่ยปาก แต่ความหมายชัดเจนเหลือเกิน
— เขาจะทายาให้เธอ
ซ่งฉือก้มหน้าลง ขนตายาวสั่นไหว สุดท้ายก็เม้มปากก่อนจะหันตัวไปด้านข้าง เผยลำคอขาวเนียนตรงหัวไหล่