บทที่ 164 “งานหมั้นของเธอ?”
ซ่งฉือรู้สึกมึนงง
เธอจำได้ว่าในความฝัน หลังคุณปู่รับเมิ่งหว่านกลับมา ท่าทีที่มีต่อเธอก็เปลี่ยนไป
ดูเหมือนคุณปู่พยายามอย่างยิ่งที่จะชดเชยให้หลานสาวแท้ ๆ ซึ่งพลัดพรากจากครอบครัวไปนานกว่า 20 ปีเพราะถูกสลับตัวกัน ท่านทุ่มเททุกอย่าง แทบจะมอบความคิดจิตใจทั้งหมดให้เมิ่งหว่าน
อาจเป็นเพราะรู้สึกผิดต่อเมิ่งหว่านและซ่งเป่ยซาน ลูกชายของตัวเอง ซ่งกวงหนานจึงตามใจและเอาอกเอาใจเมิ่งหว่านแทบไม่มีขีดจำกัด
แม้คุณปู่จะไม่ได้ขับไล่เธอออกจากตระกูลซ่ง หรือบังคับให้เธอเปลี่ยนแซ่ แต่เพื่อไม่ให้เมิ่งหว่านเสียใจ ท่านก็จงใจหลีกเลี่ยงความสนิทสนมและความหวังดีจากเธอมาโดยตลอด
ซ่งฉือจำได้ว่าในตอนนั้น ตอนที่เมิ่งหว่านกับฟางอวี้จือร่วมมือกันส่งเธอเข้าโรงพยาบาลจิตเวช คุณปู่ถูกปิดบังเรื่องนี้มาตลอด และเพราะท่านคอยหลีกเลี่ยงที่จะรับรู้ความเป็นไปของเธอ พอได้ข่าวของเธออีกครั้ง ก็เป็นตอนที่เธอกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแล้ว
—ซ่งฉือไม่อยากให้เรื่องราวกลายเป็นแบบนั้นจากใจจริง
เมิ่งหว่านเปิดเผยตัวตนเร็วกว่าที่เกิดขึ้นในความฝันของซ่งฉือมาก
บางทีนี่อาจหมายความว่าเรื่องราวในความฝันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ดังนั้นบางทีคุณปู่อาจยังคงปฏิบัติต่อเธอเหมือนเมื่อก่อน ไม่เปลี่ยนแปลงไปก็ได้
จะเป็นอย่างนั้น...ไหมนะ?
คิดถึงตรงนี้ ซ่งฉือก็ปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอยกมือบีบนวดบริเวณเบ้าตา
หากถามใจตัวเอง เดิมทีเธอก็เป็นคุณหนูตัวปลอมที่ครอบครองชีวิตคุณหนูของเมิ่งหว่านมานานกว่า 20 ปี ไม่ว่าจะมองจากแง่ไหน คุณปู่ก็ไม่มีหน้าที่ต้องดีกับเธออีกแล้ว