บทที่ 98 “ซ่งฉือ เมื่อบ่ายวานฉันอยู่ที่ไหน?”
ฟังคำพูดนั่นสิ
หลี่อีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว มองลี่น่าด้วยสายตาไม่เห็นด้วยนัก
คำพูดนี้เกินไปแล้ว หลี่อีทนฟังต่อไม่ไหว
“ลี่น่า เธอต่างหากที่ยืนกรานให้ซ่งฉือชนแก้วกับเธอ” หลี่อีลุกขึ้น ยืนบังซ่งฉือไว้ข้างหลังราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ “กระโปรงราคาเท่าไร พวกเราชดใช้ให้ก็ได้!”
“ชดใช้เหรอ? พวกเธอจ่ายไหวหรือไง?” สีหน้าลี่น่าหม่นคล้ำ แววตาไม่เป็นมิตร “นี่เป็นแบรนด์หรูที่ตัดเย็บตามสั่ง ต่อให้ขายพวกเธอทิ้งก็ชดใช้ไม่ไหวหรอก!”
“เธอ—” หลี่อียังอยากจะพูดอะไรต่อ
ซ่งฉือที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นช้า ๆ “พี่ลี่น่า ไม่อย่างนั้นคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ ตอนนี้คุณดู...”
ระหว่างพูด ซ่งฉือก็กวาดตามองลี่น่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
—เป็นภาพเดียวกับตอนที่อีกฝ่ายมองสำรวจซ่งฉือเมื่อครู่
ลี่น่าก้มมองบริเวณหน้าอกของตัวเอง คราบแชมเปญซึมเป็นรอยเปียก ดูน่าอับอายอยู่ไม่น้อย
เธอแค่นเสียงเย็นชา ถลึงตามองซ่งฉืออย่างเคียดแค้น ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปด้วยรองเท้าส้นสูง
เรื่องวุ่นวายคราวนี้จึงยุติลงชั่วคราว
ทุกคนต่างหันมามองซ่งฉือ บ้างส่งสายตาเห็นใจ บ้างก็มองอย่างเยาะเย้ย
หลี่อีขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นลง “อย่าไปสนใจเธอเลย เธอตั้งใจหาเรื่องเธอชัด ๆ”
ซ่งฉือยิ้มบาง ๆ หยิบผ้าขนหนูเปียกที่วางอยู่ข้าง ๆ มาเช็ดมือ
หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ซ่งฉือก็เตรียมกลับห้องก่อน
“คืนนี้มีการแสดงรอบกองไฟ เธอจะไปด้วยไหม?”