บทที่ 99 «ไหนบอกว่าไม่สนิทกันไง? แล้วเรียกคุณอาทำไม?»
เสียงทุ้มแหบเย็นของชายหนุ่มดังลงมาจากเหนือศีรษะ แม้ยังฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร แต่ซ่งฉือกลับรู้ได้ทันทีว่า—
จู้เยี่ยนเจิงกำลังโกรธ
«คุณอา ฉันทำผิดไปแล้ว...»
เสียงของหญิงสาวสั่นเครือ เอ่ยขอโทษแผ่วเบา
«ผิดตรงไหน?»
«ฉันไม่ควร...ไม่ควรลบหลู่คุณอา...»
เธอได้ยินเสียงหัวเราะเยาะแผ่วเบาจากชายหนุ่ม
น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาราวกับผู้คุมประหารที่กำลังตัดสินโทษประหาร เอ่ยทีละคำว่า «ลบหลู่?»
ริมฝีปากขยับขบคำเหล่านั้น ราวกับอยากกัดให้แหลกแล้วกลืนลงไป
«ซ่งฉือ ปกติเธอขอความช่วยเหลือจาก...ผู้ชายที่ไม่สนิทบ่อยนักหรือไง?»
ตอนจู้เยี่ยนเจิงพูดประโยคนี้ ข้อนิ้วของเขาขาวซีดขึ้นเล็กน้อย มือกำแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน
«ไม่มีค่ะ คุณอา...» เสียงของซ่งฉือเบาลงกว่าเดิม
«คุณอา?» ชายหนุ่มทวนคำสองคำนี้ พลางขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าว
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเย็นเยียบ ซ่งฉือก็ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
จนแผ่นหลังแนบชิดขอบเตียง ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนนั้น
รองเท้าหนังสั่งตัดราคาแพงแสนสวยคู่นั้นหยุดลงตรงหน้าเธอในที่สุด
«ไหนบอกว่าไม่สนิทกันไง?» น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบเย็นจนยากจะอ่านอารมณ์ «แล้วเรียกคุณอาทำไม?»
ชายหนุ่มไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง
แต่แค่ยืนมองเธอจากที่สูงกว่า ก็ทำให้ซ่งฉือสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไม่เคยพบมาก่อน
«ขอโทษค่ะคุณอา อย่าโกรธเลยนะคะ...»
ซ่งฉือก้มหน้า ทำได้เพียงขอโทษอย่างไร้เรี่ยวแรง