บทที่ 97 คุณอาโกรธแล้วหรือ?
จู้เยี่ยนเจิงใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองมาโดยตลอด
ภายในห้องอาหารบุฟเฟต์ ชายหนุ่มสวมสูทสะอาดเรียบร้อย ตัดเย็บพอดีตัว ขับให้ช่วงเอวดูแข็งแรงสง่างาม ไหล่กว้างเอวสอบ
เพียงสบตากับเขาแวบเดียว ซ่งฉือก็รีบก้มหน้าหลบสายตาอย่างลนลาน
ทันทีที่ซ่งฉือก้มหน้า เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายตาที่จับจ้องอยู่บนศีรษะของเธอเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม
เมื่อครู่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างได้ยินคำพูดของหลินเจี้ยน ผู้ช่วยหลินกันหมด
ชั่วขณะนั้น ทุกคนมองหน้ากันไปมาและเริ่มซุบซิบนินทา
“ซ่งฉือ? ซ่งฉือคนไหน?”
“เหมือนจะเป็นเด็กฝึกงานที่มาจากแผนกโครงการใหม่”
“เด็กฝึกงานเหรอ? แล้วทำไมผู้ช่วยหลินถึงรู้จักเธอล่ะ?”
“นี่ใช่ประเด็นสำคัญไหม? ประเด็นคือที่ผู้ช่วยหลินบอกว่ามีของตกไว้ต่างหากล่ะ?”
“ใช่ ๆ ของอะไรตกไว้เหรอ?”
“ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”
สายตาของทุกคนเคลื่อนสลับไปมาระหว่างซ่งฉือ จู้เยี่ยนเจิง และลี่น่าทั้งสามคน
ลี่น่ายืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน สีหน้าบึ้งตึงและกระอักกระอ่วน
ของตกไว้เหรอ?
ซ่งฉือนึกขึ้นได้
อ้อ คิดออกแล้ว
— หมายถึงเสื้อผ้าที่ตกอยู่ในห้องของจู้เยี่ยนเจิงนั่นเอง?
“ขอบคุณค่ะ ผู้ช่วยหลิน” ซ่งฉือพูดเสียงเบาราวกับตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน “เมื่อวานก่อนลงแช่น้ำพุร้อน ฉันลืมเครื่องประดับไว้ที่แผนกต้อนรับ รบกวนคุณให้พนักงานส่งไปที่ห้องฉันก็พอค่ะ”
เธอแต่งเรื่องโกหกง่าย ๆ ขึ้นมาด้วยถ้อยคำไม่กี่คำ เพื่อพาตัวเองออกจากข้อคาดเดาชวนให้คิดไปไกล