บทที่ 48 ความลับ
จู้เยี่ยนเจิงขยับคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองเธอ “มีอะไรเหรอ?”
ซ่งฉือบีบนิ้วตัวเองอย่างประหม่า เอ่ยเสียงเบาว่า “ฉัน...ตื่นเต้นนิดหน่อย อยากให้อาช่วยดูบทพูดของฉันหน่อยค่ะ”
ที่จริงจู้เยี่ยนเจิงไม่ค่อยเข้าใจความ “ตื่นเต้น” ของซ่งฉือ
แค่พูดต่อหน้าคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้จัก และหลังจากนี้อาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีก เรื่องแบบนี้จู้เยี่ยนเจิงก็ทำมาตั้งแต่อายุครบเกณฑ์บรรลุนิติภาวะแล้ว ไม่มีอะไรให้น่าตื่นเต้นสักนิด
แต่เขาก็ไม่คิดจะเอาความคิดของตัวเองไปยัดเยียดให้คนอื่น
—ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นฝ่ายขอความช่วยเหลือจากเขาก่อน
ดังนั้นถึงจะไม่เข้าใจ จู้เยี่ยนเจิงก็ยังเอ่ยว่า “ฉันกลับช้าหน่อยได้ มีอะไรสงสัยก็ถามฉันได้เลย”
เขาไม่ได้พักที่นี่ แต่กลับช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร
ซ่งฉือได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้า “ขอบคุณค่ะอา!”
กินมื้อเย็นเสร็จก็สามทุ่มแล้ว
จู้เยี่ยนเจิงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แล้วให้หลินเจี้ยนขับรถกลับไปก่อน
โรงจอดรถฝั่งถิงชีมีรถสำรองอยู่สี่ห้าคัน เดี๋ยวเขาขับรถกลับเองก็ได้
หลังหลินเจี้ยนกลับไป คฤหาสน์หลังใหญ่ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคนกับเหล่าคนรับใช้
เนื่องจากการรายงานข้อมูลของผู้บริหารระดับสูงวันนี้เกิดปัญหา คืนนี้จึงต้องเปิดประชุมใหม่ เพื่อรายงานและอธิบายข้อมูลที่แก้ไขแล้วอีกครั้ง
จู้เยี่ยนเจิงจึงไปที่ห้องหนังสือชั้นสอง ส่งประกาศเรียกประชุมออนไลน์