บทที่ 31 การพึ่งพาของเธอ
รถลินคอล์นคันยาวแล่นไปตามถนนอย่างนุ่มนวล
เครื่องทำความร้อนภายในรถแผ่ไออุ่นจนปลายนิ้วปลายเท้าของคนในรถอุ่นสบาย
นิ้วมือเรียวยาวของหญิงสาวราวกับก้อนเมฆล่องลอย เธอจับแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้แผ่วเบา
จู้เยี่ยนเจิงสังเกตว่า ดูเหมือนเธอจะชอบเล่นกระดุมข้อมือของเขาอยู่บ่อย ๆ
วันนี้เขามาอย่างเร่งรีบ กระดุมข้อมือจึงเป็นแบบเรียบง่าย ประดับเพียงเพชรเทียมเม็ดเล็ก
มือข้างหนึ่งของหญิงสาวจับแขนเสื้อเขาไว้ ส่วนปลายนิ้วชี้ก็ขยับไปเขี่ยกระดุมข้อมือเบา ๆ
ราวกับเป็นการกระทำที่ทำไปโดยไม่รู้ตัว
“กึก กึก—”
กระดุมข้อมือกระทบกับกระดุมเสื้อ เกิดเสียงเบา ๆ ทึบ ๆ
เธอเอ่ยว่า “คุณอาคะ โชคดีที่มีคุณอยู่ด้วย”
ดูเหมือนในที่สุดเธอจะค่อย ๆ ได้สติจากความตื่นตระหนกเมื่อครู่ เสียงของเธอสั่นน้อย ๆ ใต้เส้นผมยาวเปียกชื้นเผยให้เห็นดวงตาคู่ใสสะอาด
หางตาของเธอยังแดงระเรื่อ ดูราวกับลูกกวางที่กำลังหวาดกลัว เผยความหวาดหวั่นและความอ่อนโยนต่อคนตรงหน้าซึ่งเธอไว้ใจมากที่สุด
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้ว น้ำเสียงอ่อนลงมาก
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เขาไม่ค่อยถนัดปลอบใจใคร
สายตาเขาเห็นเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของเธอ
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย เมื่อเปียกน้ำจึงเห็นสีชมพูจาง ๆ ของชุดชั้นในที่อยู่ด้านใน
จู้เยี่ยนเจิงเบือนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่างรถ แต่มือข้างที่เธอกุมไว้กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ปล่อยให้เธอจับเอาไว้ตามใจ
คฤหาสน์ทางใต้ของเมืองอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุที่สุด
รถจอดหน้าประตู หลินเจี้ยนเปิดประตูรถฝั่งซ่งฉือ