บทที่ 161 “ฉันรักเธอ”
มือนั้นราวกับกำลังไล้สำรวจลวดลายและแนวกระดูกบนสันหลังของเธอ
เชื่องช้าไม่รีบร้อน ประหนึ่งกำลังแล่เนื้อเถือหนัง
ซ่งฉือถูกอุ้มยกขึ้นสูง ร่างของเธอสูงกว่าชายหนุ่มอยู่ครึ่งศีรษะด้วยซ้ำ
เมื่อหลุบตามองลงมา ริมฝีปากแดงชุ่มชื้นของหญิงสาวสะท้อนแสง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและงุนงง
ความงุนงงนั้นเป็นการแสดง ส่วนความสับสนคือเรื่องจริง
—เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แววตาสั่นไหว ชายหนุ่มดูไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ
เนกไทของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้เรียบร้อยไร้ที่ติมาโดยตลอด ปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นลูกกระเดือกที่เย้ายวน
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามเสียงพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า
“ไม่ได้บอกว่าชอบฉันเหรอ”
ชายหนุ่มจูบลำคอของเธอ แล้วจูบไล่ต่ำลงมาจนถึงหัวไหล่
“ซ่งฉือ ไม่ได้บอกว่าชอบฉันเหรอ”
ซ่งฉือรู้ดีว่าเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับโจวเจี๋ยในตอนนั้นอย่างชัดเจน
จูบที่หัวไหล่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอีกแบบ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนผิวกายของหญิงสาว ร้อนราวกับจะเผาเธอให้เป็นแผล
ต้นขาขาวเนียนเรียวยาวเผยให้เห็นเพียงบางส่วน น้ำหนักทั้งร่างของหญิงสาวกดทับอยู่บนขาของชายหนุ่ม
นอกจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดรองรับเธออีก
“ซ่งฉือ” น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบพร่า ดวงตาคู่นั้นราวกับหมึกหกลงในบ่อ เข้มข้นจนไม่อาจเจือจาง “เธอไม่เชื่อฟังเลยนะ”
……
ภายในห้องจัดเลี้ยง
ฟางอวี้จือมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาก้มมองโทรศัพท์ พิธีกำลังจะเริ่มแล้ว