บทที่ 162 “อาฉือรู้ผิดแล้ว…”
จะพูดอย่างไรดีนะ
นับตั้งแต่จู้เยี่ยนเจิงกลับจากต่างประเทศมายังเมืองหลวง แผนการทั้งหมดของซ่งฉือก็ล้วนวางไว้เพื่อหว่านเสน่ห์ใส่เขา
แต่สำหรับจู้เยี่ยนเจิงแล้ว ซ่งฉือรู้ดีถึงความสามารถและนิสัยใจคอของเขา ดังนั้นแม้จะเป็นการยั่วยวน ความคาดหวังที่เธอมีต่อเขาก็ยังหยุดอยู่แค่การที่เขาอาจเข้าข้างเธอ และยอมทำเรื่องที่เกินขอบเขตอยู่บ้างเพื่อเธอ
ขอเพียงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไปถึงระดับนั้น โอกาสรอดชีวิตของซ่งฉือก็จะเพิ่มขึ้นมาก
ซ่งฉือไม่เคยเพ้อฝันว่าจู้เยี่ยนเจิงจะรักเธอจริง ๆ รักจนหมดใจและขาดเธอไม่ได้
เธอขอเพียงความลำเอียงให้สักนิด ขอเพียงความเห็นใจที่แตกต่างจากคนอื่นสักหน่อย
ความเวทนาและความเอ็นดูที่จู้เยี่ยนเจิงเผยออกมาเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอให้เธอเกาะกุมพลังนั้นไว้เพื่อปกป้องตัวเองแล้ว
แต่ผลลัพธ์กลับดูดีกว่าที่เธอคาดไว้มาก
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจู้เยี่ยนเจิงจะยอมทำเรื่องเกินขอบเขตเพื่อเธอถึงเพียงนี้
เขาคลอเคลียริมฝีปากและข้างแก้มของเธอ รั้งเธอไว้ในห้วงอารมณ์ที่ค้างคา
ทั้งทรมานและว้าวุ่น ทว่าดวงตาของซ่งฉือกลับฉายแววเจ้าเล่ห์และสมใจ
—อย่างน้อยตอนนี้ เธอก็มั่นใจได้แล้วว่าจะไม่ตายง่าย ๆ อีก
ไม่ว่าจะเป็นฟางอี้เสวี่ย ฟางอวี้จือ หรือแม้แต่เมิ่งหว่าน ต่างก็จะไม่ปล่อยให้เธอต้องพบจุดจบซ้ำรอยในฝันอีกแล้ว!
หยาดน้ำตาจากปฏิกิริยาของร่างกายเอ่อคลออยู่ตรงหางตา เสียงของหญิงสาวสั่นพร่าและแหบแห้ง