บทที่ 65 คืนนี้คุณจะนอนที่นี่ไหม?
ซ่งฉือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเบิกตากว้างแล้วหันไปมองจู้เยี่ยนเจิงที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยความประหลาดใจ
มิน่าล่ะ เธอถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าจู้เยี่ยนเจิงกำลังโกรธ
ที่แท้ก็เพราะวันนี้เธอเรียกเขาว่า “คุณจู้” ตอนอยู่บริษัทอย่างนั้นหรือ?
ซ่งฉือเม้มปากเบา ๆ แล้วอธิบายเสียงแผ่ว “ฉันกลัวว่าจะมีคนเอาคุณอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ ค่ะ”
“เธอเข้ามาทำงานที่นี่ด้วยความสามารถของตัวเอง คนที่พูดจาเหลวไหลต่างหากที่จิตใจสกปรก” จู้เยี่ยนเจิงกล่าว
ซ่งฉือยังคงพูดเสียงเบา “แต่ทำแบบนี้ก็ช่วยตัดปัญหาไปได้ตั้งหลายอย่างไม่ใช่หรือคะ คุณอาไม่ชอบเรื่องยุ่งยากนี่นา...”
“เธอเป็นหลานสาวของฉัน ไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก” จู้เยี่ยนเจิงตอบอย่างจริงจัง
ซ่งฉือกำตะเกียบไว้ในมือ ก้มหน้าเงียบไป
จู้เยี่ยนเจิงเหลือบมองเธอ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอยังคงไม่พูดอะไร เขาจึงเบือนสายตาไปเล็กน้อย
แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ
ทั้งสองคนเงียบงันกันไปพักหนึ่ง
ที่จริงจู้เยี่ยนเจิงกินข้าวเร็วมาก เพราะเคยอยู่ในกองทัพมานาน ถึงตอนนี้จะไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เขาก็ยังติดนิสัยบางอย่างมาจนถึงทุกวันนี้
หลังอาหารเย็น จู้เยี่ยนเจิงเช็ดปากแล้วลุกขึ้น เดินไปยังห้องหนังสือชั้นสอง
ซ่งฉือมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินขึ้นบันไดไป พลางยกมุมปากน้อย ๆ และขยับตะเกียบในมือเล่น
หวัดของเธอยังไม่หายดี หลังทานอาหารเย็นเสร็จจึงกลับขึ้นไปชั้นสามอีกครั้ง
ชั้นสอง ห้องหนังสือ
จู้เยี่ยนเจิงกำลังตรวจดูเอกสารในคอมพิวเตอร์ แว่นกรอบทองสะท้อนแสงเย็นเยียบ สีหน้าของเขาเรียบเฉย แววตาหม่นลึก