บทที่ 66 คุณอาไม่เหมือนใคร~
จู้เยี่ยนเจิงเป็นคนหลับตื้น นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่สมัยอยู่ในกองทัพ
ยามดึกสงัด เสียงเคาะประตูนอกห้องแผ่วเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน ทั้งลังเลและสั่นระริก
จู้เยี่ยนเจิงลุกจากเตียงแล้วเปิดประตู
หญิงสาวมีสีหน้าตื่นตระหนก หางตาแดงเรื่อ ดูทั้งทำอะไรไม่ถูกและลนลาน
ชุดนอนของเธอยับย่น แนบไปกับร่างยามลมกลางคืนพัดผ่าน เนื้อผ้ากว้างพลิ้วไหว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งตรงเอวอย่างง่ายดาย
“เป็นอะไรไป?”
จู้เยี่ยนเจิงสวมชุดนอนผ้าไหมสีเข้ม เสื้อผ้าสำหรับใส่อยู่บ้านช่วยลดทอนความเย็นชาที่ติดตัวเขา ทำให้ดูอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน
ซ่งฉือเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “คะ...คุณอา นอกหน้าต่างห้องฉันเหมือนมีอะไรอยู่ค่ะ...”
“อะไร?”
“คือเมื่อกี้ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนมีอะไรสีขาว ๆ ลอยอยู่ค่ะ”
ซ่งฉือพยายามข่มเสียงให้สงบลง แล้วเอ่ยเบา ๆ “ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก็เลยมาถามคุณอาค่ะ...”
“อยู่ตรงไหน?”
ซ่งฉือชี้ไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพาเธอเดินขึ้นไปชั้นบน
ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนของซ่งฉือ
จู้เยี่ยนเจิงผลักประตูเข้าไปในห้อง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
มีบางอย่างสีขาวลอยไหวอยู่บนระเบียงด้านนอก แกว่งไปมาตามแรงลม
เขาเปิดประตูระเบียง เดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วหยิบสิ่งนั้นลงมา
จากนั้นก็เดินกลับมาหาซ่งฉือ ยื่นของในมือให้เธอดู
ซ่งฉือเบิกตากว้าง พอเห็นชัดว่าเป็นอะไร ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความกระดากอาย
—มันคือผ้าพันคอไหมของเธอ
เธอรับผ้าพันคอสีขาวจากมือชายหนุ่มอย่างกระอักกระอ่วน น้ำเสียงแข็งทื่อ “ขอบคุณค่ะคุณอา...”