บทที่ 64 อ่อนโยนละมุน
ประตูห้องเปิดออก ทันทีที่ซ่งฉือเห็นคนที่มาเยือน เธอก็กลืนถ้อยคำที่เกือบจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดลงคอไปทันที
ราวกับถูกอะไรอุดปากไว้ ซ่งฉือเบิกตากว้าง มองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง
กลิ่นหอมของดอกไม้ที่อบอวลด้วยไอร้อนจากตัวเธอลอยมาถึงก่อนสายตา
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วน้อย ๆ พอเห็นซ่งฉือ เขาก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วเบือนสายตาหนีทันที
เดิมทีซ่งฉือยังดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวานัก
แต่พอเห็นจู้เยี่ยนเจิง ความคิดซุกซนก็ผุดขึ้นมา
ซ่งฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ เอาแต่จ้องผู้มาเยือนด้วยแววตาตกใจระคนประหลาดใจ “คุณอา… หนูไม่รู้ว่าเป็นคุณ…”
จู้เยี่ยนเจิงหันหน้าไปมองไกล ๆ ไม่ได้มองเธอเลย
—แบบนี้จะได้ยังไงกัน?
แววตาซ่งฉือวูบไหว เธอเท้าเปล่าเหยียบลงบนพรมราคาแพงเนื้อนุ่ม บนตัวยังชื้นจากน้ำที่เพิ่งอาบ
เธอรีบร้อนออกจากห้องน้ำ จึงเพียงเช็ดตัวลวก ๆ ปลายผมยังมีหยดน้ำเกาะพราว
“หนู… หนูขอไปเปลี่ยน—อ๊ะ!”
ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน ซ่งฉือยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดอก พลางถอยหลังไปสองสามก้าว เตรียมปิดประตู!
แต่เท้ากลับเหยียบไม่มั่นคง พรมย่นเป็นลอน ซ่งฉือจึงหงายหลังล้มลงไปทางพื้นห้อง!
ความเจ็บที่คาดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่มาเยือน
จู้เยี่ยนเจิงก้าวเข้ามาสองสามก้าว คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วรวบเธอเข้ามาในอ้อมแขน!
กลิ่นดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์อุ่น ๆ ลอยมา จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มือข้างหนึ่งประคองเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างจับข้อมือเธอ