บทที่ 106 ไปซื้อเสื้อผ้า
ดึกมากแล้ว
งานเลี้ยงรอบกองไฟด้านนอกจบลงอย่างรวบรัดเพราะลี่น่าเข้ามาก่อกวน
ห้องชุดประธานาธิบดีบนชั้นดาดฟ้า
ซ่งฉือเคาะประตูสองครั้ง ได้ยินเพียงเสียงทุ้มเย็นจากด้านในดังขึ้นว่า “เข้ามา”
ประตูห้องชุดใช้ระบบสแกนลายนิ้วมือ
ซ่งฉือกำลังจะบอกว่าตัวเองเข้าไปไม่ได้ ทว่าพอวางนิ้วโป้งลงบนเครื่องสแกน ไฟสีเขียวอ่อนก็สว่างขึ้นเป็นวง ประตูเปิดออกทันที
ซ่งฉือชะงักไปชั่วขณะ ถึงกับตั้งตัวไม่ทัน
เมื่อก้าวผ่านโถงทางเข้า เธอก็เห็นจู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น
ชั้นดาดฟ้ามองเห็นทิวทัศน์ได้กว้างไกล รีสอร์ตทั้งผืนอยู่ในสายตา
ยามดึกสงัด แสงไฟจากแนวไฟที่เรียงรายทั่วรีสอร์ตส่องระยิบระยับชวนตาลาย ราวกับแยกขาดจากโลกภายนอก
ชายหนุ่มยืนหันหลังให้ซ่งฉืออยู่หน้ากระจก ท่วงท่าสง่าผึ่งผาย เขาไม่ได้สวมเสื้อนอก มีเพียงเสื้อกั๊กกับเสื้อเชิ้ตที่ขับเน้นรูปร่างเพรียวได้สัดส่วน
“คุณอา...”
ซ่งฉือเอ่ยเรียกแผ่วเบา พลางมองแผ่นหลังตรงสง่านั้น
ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอ
ภายในห้องเปิดไฟสีเหลืองนวล แสงอาบร่างเขาราวกับเคลือบด้วยประกายทอง
เขายืนหลังตรง เสื้อผ้าขับเน้นช่วงเอวที่ได้สัดส่วน ไหล่กว้าง เอวสอบ ดูสุขุมเย็นชาและสูงศักดิ์
สายตาของชายหนุ่มไล้ผ่านร่างหญิงสาว
ซ่งฉือเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว กระโปรงสั้นสีแดงเพลิงถูกถอดออก เปลี่ยนเป็นกระโปรงยาวเข้ารูปเนื้อผ้าบางเบา ทำให้เธอดูอ่อนนุ่มราวกับขนนก
เธอถือเสื้อนอกของเขาที่เพิ่งได้รับไว้ในมือ แววตาไหววูบ