บทที่ 138 ซิป… รูดไม่ขึ้น
เธอดูเหมือนจะเก่งเรื่องปลอบคนมาก
ไม่ว่าจะเป็นคุณลุงซ่ง ฟางอวี้จือ หรือแม้แต่เขาเอง
ขอเพียงเป็นคนที่เธออยากปลอบ ดูเหมือนเธอจะปลอบจนหายดีได้เสมอ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มด้วยแววตาซื่อบริสุทธิ์ ดูเหมือนไม่เข้าใจนักว่าทำไมจู้เยี่ยนเจิงถึงพูดเช่นนี้
—แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงเผลอพูดประโยคนี้ออกมา
นิ้วหัวแม่มือลูบวนบนปลายนิ้วชี้ ขนตายาวดำขลับของชายหนุ่มไหวเบา ๆ สายตาเลื่อนจากข้อนิ้วของตนขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงบนมือของซ่งฉือ
—มือข้างขวาของเธอ
เด็กสาวดูเหมือนไม่ทันสังเกตสายตาที่ชายหนุ่มทอดมองมาเลย
เธอทำเล็บมา เป็นสีโทนนู้ดเรียบง่าย เล็บไม่ได้ยาวมาก ยิ่งขับให้มือเรียวสวยของเธอดูโดดเด่น
เด็กสาวก้มมองเล็บของตัวเองเช่นกัน ข้อนิ้วมือขวางอเล็กน้อย ขณะชื่นชมเล็บสวย ๆ ของตน
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับ เขาเม้มริมฝีปากบาง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น
เมื่อคืน เล็บของเธอสัมผัสกับของเขา
ความแข็งกระด้างเพียงชั่วพริบตาเฉียดผ่าน เขาเผลอโค้งแผ่นหลังเล็กน้อย
นิ้วมือของเธอนุ่มนิ่ม ต่างจากสัมผัสของเล็บคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง
ร้อนรุ่มดั่งตกอยู่ในกองเพลิง
เมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จู้เยี่ยนเจิงก็กดคิ้วลง เม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง
ท่านั่งที่เดิมดูเรียบร้อยเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ชายหนุ่มไขว่ห้าง ยังคงดูสง่างามและสุขุม
แต่ท่าทางนั้นกลับบดบังบางสิ่งที่น่าอับอายของเขาไว้พอดี…