บทที่ 137 “ซ่งฉือ คุณดูเหมือนจะเก่งเรื่องปลอบคนมากเลยนะ”
ซ่งฉือยกโทรศัพท์แนบหู เชิดคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงอ่อนหวานเช่นเคย “ได้ยินแล้วใช่ไหม เมิ่งหว่าน?”
“คนที่ฟางอวี้จือรักคือฉัน เราจะแต่งงานหมั้นกัน”
ปลายสาย เมิ่งหว่านกรีดร้องเสียงดังราวกับคนเสียสติ ด่าทอซ่งฉือด้วยถ้อยคำหยาบคายอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
ซ่งฉือไม่สนใจอาการคลุ้มคลั่งของเมิ่งหว่าน เพียงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วกดวางสายอย่างง่ายดาย
พอสายตัด รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งฉือก็เลือนหายไป
เธอหรี่ตาลง พลางหมุนโทรศัพท์เล่น อารมณ์บางอย่างวูบผ่านดวงตา
ฟางอวี้จือไม่ควรทำแบบนี้ที่สุด เขาไม่ควรเอาคุณปู่มาใช้ข่มขู่เธอ
เพราะฉะนั้น เขาควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง
หลังจัดการอารมณ์ให้เข้าที่ ซ่งฉือสูดหายใจลึก ก่อนจะกลับไปหน้าห้องพักผู้ป่วย เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป
ซ่งกวงหนานกำลังให้น้ำเกลืออยู่ พอเห็นซ่งฉือกลับมา เขาก็ตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ
ซ่งฉือเดินเข้าไปนั่งข้างซ่งกวงหนาน
“ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแล้วหรือ?” ซ่งกวงหนานถามเสียงเบา
ซ่งฉือเม้มปาก มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่
เธอแทบไม่เคยเผยอารมณ์ที่แท้จริงต่อหน้าคนอื่น แต่ต่อหน้าคุณปู่ เธอไม่เคยปิดบัง
ซ่งฉือกุมมือเหี่ยวย่นของชายชราไว้ แล้วพึมพำว่า “ก็เขาเอาคุณปู่มาขู่ฉันนี่คะ”
ซ่งกวงหนานได้ยินแล้วก็ยิ้มอย่างจนใจ พลางส่ายหน้า “เธอนี่นะ ไม่เคยยอมเสียเปรียบใครเลยจริง ๆ”
ทุกคนต่างพูดกันว่าซ่งฉือแห่งตระกูลซ่งเป็นคุณหนูเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย เป็นดอกฝอยทองที่ต้องพึ่งพาผู้ชายถึงจะมีชีวิตอยู่ได้