บทที่ 139 คับแคบ
เขาเห็นเปลือกตาของหญิงสาวหลุบลง
ราวกับปีกผีเสื้อที่สั่นไหวแผ่วเบาสองครั้ง ทั้งไร้เรี่ยวแรงและอ่อนนุ่ม
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟา
เบื้องหน้าโซฟามีโต๊ะน้ำชาคริสตัล บนโต๊ะวางขนมและผลไม้หลากหลายชนิด
เขาแยกขาเล็กน้อย วางข้อศอกทั้งสองข้างบนต้นขา แล้วประสานมือไว้ตรงหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว รูม่านตาของจู้เยี่ยนเจิงก็ขยับเล็กน้อย
ประตูห้องลองเสื้อผ้าแง้มเปิดเพียงช่องแคบ ๆ แสงสว่างจากด้านในส่องลอดออกมา ทำให้พอมองเห็นชายกระโปรงหางปลาแดงก่ำของหญิงสาวตรงช่องประตู
ด้านหน้าของชุดเป็นแบบเกาะอก ส่วนซิปด้านหลังยังไม่ได้รูด หญิงสาวจึงต้องใช้มือประคองช่วงอกของชุดไว้ ดวงตาฉ่ำวาวมองชายหนุ่ม
ชายหนุ่มเหลือบมองไปทางห้องรับรองอีกครั้ง
ดูเหมือนพนักงานขายยังเลือกเสื้อผ้าให้เธออยู่ คงยังไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้
เขาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ แล้วก้าวไปหยุดตรงหน้าห้องลองเสื้อผ้า เบื้องหน้าซ่งฉือ
“หันหลัง” น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำและแหบพร่า
มือข้างหนึ่งของหญิงสาวยังจับลูกบิดประตูห้องลองเสื้อผ้าอยู่ พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น รูม่านตาก็หดลงเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปาก
ถึงอย่างนั้นก็ยังยอมปล่อยลูกบิดอย่างว่าง่าย ก่อนค่อย ๆ หันหลังให้เขา
ผมยาวปกคลุมแผ่นหลังของเธอไว้เกือบทั้งหมด
ห้องลองเสื้อผ้าคับแคบเกินไป ส่วนจู้เยี่ยนเจิงก็ร่างสูงใหญ่ จึงไม่อาจเบียดเข้าไปอยู่ด้วยกันได้
ทั้งสองจึงยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องลองเสื้อผ้า