บทที่ 63 อาบน้ำ
ซ่งฉือก้มหน้า ไม่พูดอะไร
จู้เยี่ยนเจิงก้มมองซ่งฉือ แล้วถามเธออีกครั้ง “เรียนรู้ได้หรือยัง?”
เธอพยักหน้า “ขอบคุณค่ะคุณจู้”
เธอบอกว่า ขอบคุณค่ะคุณจู้
ไม่ใช่คุณอา
คิ้วของจู้เยี่ยนเจิงเลิกขึ้นเล็กน้อย แววอารมณ์บางอย่างวาบผ่านดวงตา
ตอนซ่งฉือเข้ามาฝึกงานที่จู้กรุ๊ป จู้เยี่ยนเจิงไม่เคยคิดจะจงใจปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ดังนั้น ตอนนั้นต่อให้ฝ่ายบุคคลรู้ฐานะของซ่งฉือ จู้เยี่ยนเจิงก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ
แต่ในเวลานี้ เธอกลับเรียกเขาว่า คุณจู้
ราวกับกำลังดึงระยะห่างระหว่างพวกเขาให้ไกลออกไป
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วน้อย ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน
หวัดของเธอยังไม่หายดี แก้มจึงแดงระเรื่อ
เธอก้มหน้า จากมุมที่จู้เยี่ยนเจิงมองเห็น เขาสังเกตได้ถึงปลายหูที่แดงก่ำและร้อนผ่าวของเธอ
“ป่วยก็กลับบ้านไปพัก จู้กรุ๊ปใกล้จะเจ๊งแล้วหรือไง ถึงต้องให้นักศึกษาฝึกงานมาทำงานทั้งที่ป่วย?”
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงค่อนข้างเย็น ตอนพูดเขามองซ่งฉืออยู่ก็จริง แต่เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ตั้งใจพูดให้หลิวหย่วนฟัง
หลิวหย่วนก้มหน้า สีหน้าหวาดหวั่นจนไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
“คะ...คุณจู้พูดถูกครับ ผมคิดว่าเด็กฝึกงานเพิ่งมา อยากให้เธอได้เรียนรู้อะไรเพิ่มอีกหน่อย เป็นผมเองที่ใจร้อนเกินไป...”
ต่อหน้าจู้เยี่ยนเจิง เขาวางตัวเหมาะสม พูดจาสุภาพ ราวกับทุกคำที่พูดล้วนคำนึงถึงซ่งฉือ นักศึกษาฝึกงานคนนี้ทั้งนั้น
“อยากให้เธอเรียนรู้มากขึ้น แล้วทำไมเอกสารที่ให้เธอถึงไม่เกี่ยวกับโครงการเลยสักอย่าง?” จู้เยี่ยนเจิงถามเสียงต่ำ