บทที่ 62 ฟ้องเขา!
พอรับสาย เสียงตะคอกแหลมบาดหูก็ดังมาจากปลายสายทันที “ซ่งฉือ! เธออยู่ไหน!? กี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่มาที่โต๊ะทำงานอีก!”
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม ทว่าบนใบหน้ายังคงฉายแววเหนื่อยล้าอ่อนแรง “ผู้จัดการหลิวคะ ฉันป่วย อยากลางานสักวันค่ะ”
“ป่วยเหรอ? ป่วยเป็นอะไร? มีโรคอะไรสำคัญกว่าความคืบหน้าของโครงการอีก!?”
ซ่งฉือตอบ “ฉันเป็นหวัด มีไข้นิดหน่อยค่ะ”
“ถ้ายังไม่ถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลก็ทนไว้! รีบมาที่จู้กรุ๊ปเดี๋ยวนี้ วันนี้เธอยังมีงานอีกตั้งเยอะ!”
คนเรานี่นะ ถ้าคิดอยากตาย ต่อให้ใครห้ามก็ห้ามไม่อยู่
ซ่งฉือไม่อธิบายต่ออีก เพียงเอ่ยว่า “ได้ค่ะ ผู้จัดการหลิว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย ซ่งฉือเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปชั้นล่างอีกครั้ง
สาวใช้ที่กำลังเก็บกวาดห้องรับแขกอยู่ชั้นล่างเห็นซ่งฉือกำลังจะออกไป ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูซ่งคะ คุณจะ...ไปไหนหรือคะ?”
ซ่งฉือยิ้มเจื่อน ๆ อย่างจนใจ น้ำเสียงอ่อนโยน “งานที่บริษัทค่อนข้างด่วนค่ะ ผู้จัดการหลิวบอกว่าฉันต้องไปให้ได้”
พูดจบ ซ่งฉือก็ไม่รั้งรออีก ขับรถมุ่งหน้าไปยังบริษัท
--
จู้กรุ๊ป
ตอนซ่งฉือมาถึง หลิวหย่วนก็ยืนกอดอกคอยอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอมานานแล้ว
เห็นซ่งฉือมาสาย หลิวหย่วนหรี่ตาลง น้ำเสียงประชดประชันและถากถาง “ซ่งฉือ เธอคิดว่าตัวเองเป็นพนักงานของจู้กรุ๊ปแล้วจริง ๆ หรือไง?”
“ในฐานะเด็กฝึกงาน บริษัทไม่เคยสอนหรือไงว่าถ้าป่วยจะลาต้องแจ้งให้ทราบก่อน?”