บทที่ 144 “ว่าง่ายจริง ๆ”
ตรงชานพักบันไดที่แคบอึดอัด
เพราะเป็นวันทำงานพอดี เหล่าอาจารย์และนักศึกษาต่างเดินผ่านไปมาในอาคารฝ่ายบริหาร พูดคุยกันตามสบาย ประตูบันไดกั้นเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยทั้งหมดไว้
ตรงชานพักบันไดอันมืดสลัว ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือหญิงสาวไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนโน้มตัวเข้าหา
เนื้อผ้าของชุดสูทเสียดสีกับผิวขาวนวลอ่อนนุ่มของเธอ จนสัมผัสได้ถึงความสากเล็กน้อยของเนื้อผ้า
หญิงสาวเบือนหน้า ไม่ยอมสบตาชายหนุ่ม น้ำเสียงอู้อี้ “ฉันจะเรียกคุณว่าอาทำไม”
“เมิ่งหว่านทั้งเรียนเก่งทั้งสวย คุณรับเธอเป็นหลานสาวยังจะดีกว่าอีก!”
จากมุมของชายหนุ่ม เขามองเห็นเปลือกตาที่หลุบต่ำของหญิงสาวได้อย่างง่ายดาย รวมถึงแพขนตายาวที่สั่นไหวแผ่วเบา
“ผมไม่ได้รับปาก” เขาปลอบเธออย่างอดทน
หญิงสาวยังคงไม่พอใจ “แต่เธอก็เรียกคุณอยู่นั่นแหละ เรียกแล้วเรียกอีก จนเหมือนพวกคุณเป็นอาหลานแท้ ๆ กัน!”
แววอารมณ์หนึ่งวาบผ่านดวงตาของชายหนุ่ม มือที่วางอยู่ตรงเอวเธอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ซ่งฉือ เราเองก็ไม่ได้เป็นอาหลานแท้ ๆ กันอยู่แล้ว”
—ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันสักหน่อย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวกลับดูเหมือนเข้าใจผิด ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะมองจู้เยี่ยนเจิงอย่างขุ่นเคือง “ใช่! ไม่ใช่อาหลานแท้ ๆ! ซ่งตงหลินต่างหากที่เป็นอาแท้ ๆ ของฉัน!”
“ฉันควรสนิทกับอาแท้ ๆ ของตัวเองให้มากกว่านี้ ส่วนคุณจู้กับฉันก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน ฉันไม่ควรไปเกาะติดคุณจู้เกินไป!”