บทที่ 20 “ฉันเป็นเด็กไม่ดีหรือเปล่า?”
ฟางอวี้จือขมวดคิ้ว
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็ยังเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม “ประธานจู้ ผมยังมีเรื่องอยากพูด”
“ถึงคุณจะเป็นอาเล็กของซ่งฉือ แต่ก็ดูจะยุ่งเรื่องของเธอมากเกินไปแล้วหรือเปล่า?”
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไรสักคำ
สายตาของเขากวาดผ่านฟางอวี้จือไปยังคุณชายอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ
คนเหล่านั้นช่างสังเกตสีหน้าคนเก่ง พอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของชายหนุ่ม ก็รีบก้มหน้าหนีออกจากห้องส่วนตัวราวกับเผ่นหนี!
ก่อนจากไป พวกเขายังพยายามดึงฟางอวี้จือให้รีบไปด้วย
แต่ฟางอวี้จือไม่ยอม ยืนอยู่ที่เดิมพลางมองจู้เยี่ยนเจิง
หากนับกันตามจริง จู้เยี่ยนเจิงอายุมากกว่าฟางอวี้จือเพียงห้าปีเท่านั้น
แต่ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สิน อำนาจ หรือประสบการณ์ชีวิต ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ล้วนห่างกันเกินกว่าห้าปีมากนัก
“ถ้าไม่อยากให้ฟางชวนเจ๋อโทรมา ตอนนี้ก็ออกไป”
ที่จริงแล้วจู้เยี่ยนเจิงไม่ใช่คนอดทนมากนัก
หากไม่เห็นแก่การที่ฟางอวี้จือมีสัญญาหมั้นหมายเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลซ่ง เขาคงไม่ร่วมมือกับฟางซื่อ และยิ่งไม่มีทางให้โอกาสฟางอวี้จือมากมายขนาดนี้
เห็นได้ชัดว่าฟางอวี้จือเข้าใจความหมายของชายหนุ่มแล้ว
ความรู้สึกในดวงตาพลุ่งพล่าน ก่อนจะถูกกดข่มลงไปทั้งหมดในที่สุด ฟางอวี้จือไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไป
ประตูห้องส่วนตัวปิดลงอีกครั้ง
ชั่วขณะนั้น ภายในห้องเหลือเพียงซ่งฉือกับจู้เยี่ยนเจิงสองคน
จู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่ไม่ไกล แสงไฟในห้องสลัวจนมองไม่ชัด ซ่งฉือจึงมองสีหน้าของชายหนุ่มไม่ออก